ตอนที่ 104 วิถีไร้หัวใจอาจารย์กับศิษย์ตัวประกอบ (แปด)

ภายในห้องโถงเงียบสงัดอยู่เนิ่นนาน

เย่เฉินยื่นดาบส่องหิมะให้หล่อน: "ดาบบำรุงเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ประลองใหญ่ อย่าประมาทคู่ต่อสู้"

ซูซางรับดาบมา พูดเสียงเบา: "ศิษย์จะชนะ"

"อืม"

"ถ้าชนะ อาจารย์จะชมศิษย์ไหม?"

เย่เฉินมองความคาดหวังในแววตานาง เสียงแหบพร่า: "หากเจ้าได้ที่หนึ่ง อาจารย์จะให้เจ้าเข้าแดนดาบ เลือกเจตนาดาบหนึ่งสาย"

ซูซางตาเป็นประกาย แต่ก็เก็บงำไว้ในทันที ถามเสียงแผ่ว: "มีเท่านี้หรือเจ้าคะ?"

เย่เฉิน: "เจ้าอยากได้อะไรอีก?"

ซูซางมองเขา แล้วค่อยๆ ยิ้มตาหยี

"ศิษย์อยากให้อาจารย์ชมสักคำ"

เย่เฉินชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายเพียงหลับตาลงพูด: "ชนะก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

วันรุ่งขึ้นประลองใหญ่ของสำนัก ซูซางชนะอย่างที่คาดไว้

นางคนเดียวถือดาบเดียว เอาชนะศิษย์โดยตรงหลายคนติดต่อกัน แสงดาบขาวราวหิมะ ท่วงท่าสง่างามเหนือใคร

ฉากสุดท้ายจบลง เสียงฮือฮาดังไปทั่วสนาม

ซูซางเก็บดาบยืนตรง แต่ในวินาทีแรกกลับเงยหน้ามองไปที่แท่นสูง

เย่เฉินนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน

สายตาทั้งคู่สบกันในพริบตา

ใบหน้าของซูซางพลันเผยรอยยิ้มจางๆ

ปลายนิ้วในแขนเสื้อของเย่เฉินกระตุกเล็กน้อย

หลังประลองเสร็จ เขามอบป้ายแดนดาบต่อหน้าธารกำนัล พูดเสียงนิ่ง: "ทำได้ดี"

ซูซางรีบคำนับคำนับ เสียงใสกังวาน: "ขอบคุณอาจารย์"

.....

เวลาผ่านไป ห้าสิบปีแล้ว

ห้าสิบปีนี้ ซูซางก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ระดับพลังไปถึงช่วงกลางขั้นหลอมรวม

คนภายนอกต่างพูดว่า ซูซางไม่ธรรมดา ทั้งมีรากวิญญาณเซียน ยังเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเซียนอู๋วัง

มีเพียงซูซางเท่านั้นที่รู้ว่าที่นางมาถึงวันนี้ได้ ก็เพราะหลายปีมานี้เย่เฉินค่อยๆ พานางลงเขาฝึกฝนเป็นครั้งคราว

และความผูกพันที่ซูซางมีต่อเย่เฉิน ก็เปลี่ยนจากความระมัดระวังในตอนแรก กลายเป็นความใกล้ชิดที่เห็นได้ชัด

วันหนึ่ง เมฆบนยอดเขาเย็นเดือนปั่นป่วน

ซูซางยืนอยู่ริมหน้าผา ชุดขาวปลิวไสวตามลม