"นี่แกบอกว่าไม่ตื่นเต้นเหรอ?" ซูเมี่ยนยื่นมือไปชี้ที่หลังของเขา "นั่งตัวตรงขนาดนั้น รู้ว่าแกมาคุยเรื่องลงทุน ไม่รู้อาจจะคิดว่าแกมาสอบเข้าทำงานกับพี่สาวฉันก็ได้"
ลู่หรานถูกเขาพูดจนรู้สึกจนหนทาง
เขาก้มลงมองท่านั่งของตัวเอง เหมือนจะรู้สึกว่าเป็นทางการเกินไปเล็กน้อย ก็เลยเอนหลังพิงลงไปนิดหน่อย
"เจอพี่สาวแกครั้งแรก จะให้ทำตัวตามสบายเกินไปก็กระไรอยู่"
ตอนที่พูดออกมา น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่ก็สุภาพจนหาที่ติไม่ได้
ซูเมี่ยนมองเขา ความรู้สึกขี้เล่นในใจพลันหดหายไปบ้าง
เขากับลู่หรานรู้จักกันมานานไม่ใช่หนึ่งสองวัน
ตอนแรกที่อยู่ชมรมด้วยกัน จริงๆ เขาไม่ยอมรับลู่หรานเท่าไหร่
ก็หนุ่มๆ ด้วยกัน ใครจะไม่มีทีฐิกันบ้าง?
แต่ต่อมา เขาเห็นกับตาว่าลู่หรานซ้อมหนักทุกวันจนถึงตีสอง นิ้วถูกเสียดสีจนแดงก่ำ ซ้อมแมตช์เสร็จยังอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนวีดีโอจนดึกดื่น เขาก็ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง
จนกระทั่งลู่หรานเกิดเรื่อง ซูเมี่ยนก็ถอนตัวออกจากพีแอลตามไปด้วย
ตอนนั้นเขากลัวมากว่าลู่หรานจะคิดไม่ตก
สุดท้ายเขาเห็นลู่หรานไลฟ์สด มือก็ค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ ถึงได้โล่งใจ
คิดมาถึงตรงนี้ ซูเมี่ยนวางอเมริกาโน่เย็นในมือลง ตั้งใจขึ้นมาอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
"ลู่หราน แกวางใจได้ ถ้าพี่สาวฉันยอมเจอแก แปลว่าเรื่องมีหวัง เธอคนนี้ถึงจะเคร่งครัด แต่สายตาถึงขั้นเทพ ถ้าเธอคิดว่าเอ็มเอ็กซ์มีคุณค่า ไม่ต้องพูดถึงสิบล้าน สองสิบล้านสามสิบล้านเธอก็กล้าลงทุน"
ลู่หรานกลับสู่สติ น้ำเสียงอ่อนโยน: "ได้มาถึงกลุ่มซูกรุ๊ปก็ดีมากแล้ว ไม่ต้องฝืน"
ซูเมี่ยนขมวดคิ้วทันที: "อะไรคือไม่ต้องฝืน? วันนี้ฉันพาแกมา ตั้งใจจะช่วยแก ถ้าแกคิดว่าเกรงใจจริงๆ ต่อไปวันหน้าเอ็มเอ็กซ์โตแล้ว ให้ฉันเป็นผู้ก่อตั้งกิตติมศักดิ์ก็ได้ไม่ใช่หรือไง?"