ซูหยานไม่รู้เลยว่าองค์เทพที่อยู่ตรงหน้าเพิ่งจะคิดในหัวไปเองว่าเขากลายเป็นพี่เขยไปแล้ว
เขาถามเสียงทุ้ม: "นางอยู่แดนใต้พิภพปลอดภัยไหม?"
"ธรรมชาติ"
"แล้วนางกินอะไร? ดื่มอะไร?"
เซียวเหยียน: "..."
คำถามนี้ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
ซูหยานจับได้ทันที
"เจ้าไม่เคยคิดเลยสินะ?"
สายตาเซียวเหยียนเย็นชาลง
"สั่งให้คนจัดเตรียมแล้ว"
คิ้วซูหยานค่อยๆ ขมวดมุ่น
"แล้วนางพักอยู่ที่ไหน?"
เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง: "ใกล้ตำหนักบรรทม"
แต่ซูหยานไม่เชื่อแน่ชัด
"ที่ไหนกันแน่?"
เซียวเหยียนเริ่มไม่พอใจ
"ซูหยาน"
เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายตรงๆ น้ำเสียงเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
"เจ้ายุ่งเกินไปแล้ว"
ซูหยานไม่ได้ถอย แต่กลับเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ: "น้องสาวฉันจะไปกับเจ้าในที่ที่พวกเราเข้าไปไม่ได้"
"ฉันถามไม่ได้ด้วยหรือว่าหล่อนพักอยู่ที่ไหน? แล้วฉันจะวางใจได้ยังไง?"
พูดจบ จนหยกก็เงียบไปนาน
ซูซางก้มหน้า ภายนอกดูตื่นเต้นเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้วในใจมีคำตอบอยู่แล้ว
เซียวเหยียนไม่ได้โกรธจริงๆ อย่างน้อยก็ไม่โกรธถึงขนาดลงมือกับซูหยานต่อหน้าเธอ
แน่นอน เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากจี้หยกอีกครั้ง
"นางจะพักอยู่ในตำหนักบรรทมของข้า"
ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงันประหลาด
ซูหยานค่อยๆ นั่งตัวตรงขึ้น
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
เซียวเหยียนไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติเลยแม้แต่น้อย
"ซูซางจะพักอยู่ในตำหนักบรรทมของข้า"
"ทำไมล่ะ?"
"สถานที่นั้นพลังเทพแข็งแกร่งที่สุดและปลอดภัยที่สุด คนอื่นไม่กล้าบุกรุก"
"..."
ทั้งที่ทุกเหตุผลล้วนสมเหตุสมผลยิ่งนัก แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกัน
ซูหยานกลับรู้สึกว่ามันผิดไปหมด
"ความหมายของเจ้าคือ"