จ้าวฝานกอดเธอไว้เนิ่นนาน ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในวินาทีถัดไป
จนกระทั่งซูซางผลักเขาออกเบาๆ
จ้าวฝานจึงยอมคลายแรงกอดลงอย่างไม่เต็มใจนัก
แต่แขนของเขาก็ยังคงโอบเอวเธอไว้หลวมๆ
ซูซางเงยหน้ามองเขา
"อาฝาน"
"อืม"
"ฉันเป็นภรรยาของเธอจริงๆ เหรอ?"
สีหน้าของนางแฝงไปด้วยความสับสน ราวกับเพียงแค่อยากยืนยันอดีตที่นางสูญเสียไป
แววตาจ้าวฝานขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ "ใช่ เธอคือภรรยาของผม ซูซาง"
"เราแต่งงานกันมาหนึ่งปีครึ่งแล้ว"
ซูซางกะพริบตาอย่างฉงน
"แต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด"
"เธอมีหลักฐานอะไรไหม?"
จ้าวฝานราวกับรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน
เขาจูงมือซูซาง ไปหยิบกล่องดำกล่องหนึ่งออกมาจากตู้นิรภัยในห้องหนังสือ
กล่องใบนั้นถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเยี่ยม ภายนอกไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว
จ้าวฝานกลับมาอยู่ตรงหน้าซูซางอีกครั้ง แล้วเปิดกล่องออก
ข้างในกล่องคือใบรับรองการสมรสอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกจัดทำอย่างประณีต
บนเอกสารมีคนสองคน คนหนึ่งคือจ้าวฝาน อีกคนคือซูซาง
ในภาพ ซูซางสวมชุดสีขาว ยืนอยู่ข้างๆ จ้าวฝาน
มือของจ้าวฝานโอบเอวของนางไว้ ทั้งสองยืนชิดกันมาก
พื้นหลังถูกปรับเป็นห้องโถงคำปฏิญาณของศูนย์จดทะเบียนสมรสสหพันธ์
ดูไม่มีร่องรอยผิดปกติใดๆ ทั้งสิ้น
ข้อมูลการจดทะเบียนสมรสถูกบันทึกลงในฐานข้อมูลการสมรสของสหพันธ์แล้วเช่นกัน
ไม่ว่าใครจะสอบถาม ก็จะได้ผลลัพธ์เดียวกัน
จ้าวฝานใช้สิทธิ์ของตัวเอง เปลี่ยนคำโกหกที่ไม่เคยมีอยู่จริง ให้กลายเป็นข้อเท็จจริงทางกฎหมาย
ซูซางหยิบเอกสารขึ้นมา สายตาจดจ้องอยู่ที่เวลาจดทะเบียน
หนึ่งปีครึ่งก่อน
เป็นช่วงเวลาหลังจากที่นางออกจากคฤหาสน์ได้ไม่นาน