นางเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว เสียงสั่นเครือ
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่ชอบข้าจริง ๆ อย่างนั้นหรือ”
เย่เฉินมองนาง
ชอบ?
สองคำนี้ราวกับสายฟ้าฟาด กระชากเกราะเสแสร้งของเขาออกจนหมดสิ้น
เขาอยากบอกว่าชอบ
อยากบอกนางว่า ในห้าสิบปีนี้ ทุกครั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่ได้เป็นแค่การแสดง
อยากบอกนางว่า เขาไม่เคยไม่ใส่ใจโจวหงหยวน ไม่เคยไม่ใส่ใจการเข้าใกล้ของนาง ยิ่งไม่เคยไม่ใส่ใจน้ำตาของนาง
แต่เขาพูดไม่ได้
หากเอ่ยออกไป ทุกอย่างจะไม่มีทางหันหลังกลับอีก
เย่เฉินเงยหน้าขึ้น สายตากลับมาเย็นชา
“ข้าเพียงมองเจ้าเป็นศิษย์”
สีหน้าซูซางซีดขาวลงทันที
เย่เฉินพูดต่อ “เจ้าเป็นศิษย์โดยตรงเพียงคนเดียวใต้บัญชาของข้า ที่ข้าสอน เจ้าปกป้อง เจ้า มอบของวิเศษและยาบำเพ็ญแก่เจ้า ล้วนเพราะสายสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์”
ซูซางจ้องเขานิ่ง
“เป็นแค่สายสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์งั้นหรือ”
“ใช่”
“เมื่อครู่ที่จูบล่ะ”
เย่เฉินในลำคอชะงัก
น้ำตาซูซางไหลหนักขึ้น “เป็นสายสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์ด้วยหรือ”
เย่เฉินนิ่งเงียบครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเย็น “เมื่อครู่เป็นเพราะพิษดอกไม้ปรารถนา ข้ามองพลาดไปชั่วขณะ”
มองพลาดไปชั่วขณะ
สี่คำนี้ร่วงลงราวกับมีด
เลือดบนใบหน้าซูซางค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
นางเหมือนเพิ่งจะเข้าใจ และเหมือนไม่อยากเข้าใจ
“ดังนั้น ในสายตาท่านอาจารย์ ข้าก็แค่ศิษย์ที่ถูกพิษดอกไม้ ทำให้สติฟั่นเฟือน ล่วงเกินท่าน อย่างนั้นหรือ”
เย่เฉินหลับตาลง