ขณะนั้นเอง ปลายถนนก็มีเสียงเด็กใสๆ ดังมาแต่ไกล
“ซ่อนแอบ ซ่อนแอบ”
“แมวหลับตา เจ้าตัวน้อยรีบวิ่งหนี”
แมวลืมตา ใครก็ห้ามส่งเสียง
“ถ้าโดนแมวเจอ——”
เสียงเด็กหยุดไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ดังขึ้นเป็นเสียงหัวเราะคิกคัก
“ก็ต้องกลายเป็นตุ๊กตาของแมวไปสิ”
ผู้เล่นทั้งหมดเงียบกริบในทันที
ตัวอักษรสีแดงบนแผ่นไม้เริ่มบิดเบี้ยว
ราวกับมีมือเล็กๆ ที่มองไม่เห็น กำลังถือปากกาที่เปื้อนเลือด เขียนกฎขึ้นมาทีละตัวอักษร
[ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนระดับดี: ซ่อนแอบ]
[จำนวนผู้เล่น: 25 คน]
[เงื่อนไขผ่านด่าน: เอาชีวิตรอดในเกมซ่อนแอบสามรอบ]
[พื้นที่เล่น: ตรอกเก่า, โรงเรียนร้าง, สนามเด็กเล่นใต้ดิน]
[ในแต่ละรอบแบ่งเป็น “ช่วงเวลาซ่อน” และ “ช่วงเวลาหา”]
[ในช่วงเวลาซ่อน กรุณาหาที่ซ่อนที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด]
[ในช่วงเวลาหา ห้ามถูก “แมว” พบเด็ดขาด]
[ผู้ที่ถูกแมวพบ จะกลายเป็นตุ๊กตา]
[หลังจบสามรอบ ผู้เล่นที่รอดชีวิตสามารถออกจากดันเจี้ยนได้]
[คำแนะนำ: แมวไม่ชอบเด็กที่ส่งเสียงดัง]
[คำแนะนำ: อย่าแย่งที่ซ่อนของคนอื่น]
[คำแนะนำ: หากมีคนถามว่า “ฉันซ่อนดีหรือยัง” อย่าตอบ]
[เวลานับถอยหลังรอบแรก: สิบนาที]
เวลานับถอยหลังสีแดงเลือดลอยอยู่กลางอากาศ
[09:59]
[09:58]
ผู้เล่นแตกตื่นในทันที
“สิบนาที?!”
“จะซ่อนที่ไหน? ในที่แบบนี้ที่ไหนจะปลอดภัย?”
“อย่าผลักฉัน!”
“ผู้เล่นเก่าล่ะ? มีผู้เล่นเก่าคนไหนรู้จักดันเจี้ยนนี้บ้าง?”
ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งก้าวออกมา
เขาร่างสูงใหญ่ ผมสั้นเกรียน ใส่ชุดรบสีดำ มีขวานสั้นห้อยไว้ที่เอว
บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นเก่าจางๆ ดูสุขุมแล้วก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครหาเรื่องง่ายๆ
เขาพูดเสียงทุ้ม: “เงียบกันก่อน”
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่กลับมีความกดดันที่มาจากการผ่านดันเจี้ยนมามากมาย
ฝูงชนที่วุ่นวายเริ่มเงียบลงบ้าง
มีคนจำเขาได้ ก้มเสียงพูดว่า “นั่นหลัวเฉิน ไง สมาชิกนอกของกิลด์ผู้เล่นระดับเอ เคยผ่านดันเจี้ยนมาสิบสองแห่ง”
หลัวเฉินกวาดตามองทุกคน
“ดันเจี้ยนแนวซ่อนแอบ จุดสำคัญอยู่ที่กฎการซ่อน อย่าวิ่งพล่าน อย่าแย่งที่ อย่าตอบคำถามอะไรทั้งนั้น มือใหม่อยากมีชีวิตรอด ก็ตามผู้เล่นเก่าไว้ แต่ขอบอกไว้ก่อน ผู้เล่นเก่าไม่มีหน้าที่ต้องช่วยใครทุกคน”