หนึ่งเดือนต่อมา
ซูซางนั่งอยู่บนม้านั่งยาว มือประคองแก้วชานมไว้
ในดวงตากลมใสอ่อนโยนคู่นั้นแทบไม่มีความรู้สึกใด ๆ
หนึ่งเดือนนี้ ภายนอกเธอแสดงตัวว่านอบน้อมเชื่อฟัง แต่จริง ๆ แล้วเธอได้สำรวจคฤหาสน์ทั้งหลังจนทั่วแล้ว
คฤหาสน์หลังนี้มีทั้งหมดเจ็ดชั้น
ถึงแม้เธอจะสามารถเข้าออกสถานที่ต่าง ๆ ได้อย่างอิสระ รวมถึงระเบียงตรงหน้าที่นั่งอยู่ตอนนี้
แต่ทางออกทุกทางที่เชื่อมต่อไปยังโลกภายนอก ล้วนมีเส้นป้องกันที่ซ่อนอยู่
ถ้าไม่มีบัตรประจำตัวเฉพาะ ก็ไม่มีทางออกไปได้
เธอหลุบตาลง ค่อย ๆ กัดไข่มุกเม็ดหนึ่งในแก้ว
พอดีตอนนั้นเอง เสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัวของเธออย่างไม่บอกกล่าว
[โฮสต์!]
วินาทีที่เสียงนั้นดังขึ้น มือที่ซูซางถือชานมอยู่ก็กระตุกเล็กน้อย
เธอไม่แสดงท่าทีผิดปกติใด ๆ ออกมา แต่เพียงจ้องมองเมืองหลักที่สลับเห็นราง ๆ อยู่ไกล ๆ
ทั้งตัวดูเหมือนกำลังเหม่อลอย
หกหกเห็นว่าซูซางไม่ตอบสนอง ก็เรียกอีกครั้ง
[โฮสต์! โฮสต์ได้ยินฉันไหม?]
[ฉันเองหกหกไง!]
ซูซางถึงได้เอ่ยปากขึ้น
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเลและไม่แน่ใจอย่างชัดเจน
“หกหก?”
“เป็นเธอจริง ๆ เหรอ?”
[ใช่ฉัน! โฮสต์ ฉันเอง!]
เสียงนั้นตื่นเต้นจนเกือบแตกพร่า
วินาทีถัดมา ระบบ หกหก ก็ปรากฏตัวขึ้นในหัวของซูซางอย่างไม่ทันตั้งตัว มันเดินด้วยขาหมูสองข้างแล้วพุ่งเข้าใส่ซูซาง
[โฮสต์ ในที่สุดฉันก็ติดต่อเธอได้สักที!]
[เธอไม่รู้ว่าหนึ่งเดือนกว่ามานี้ฉันเป็นยังไงบ้าง! ฉันเกือบคิดว่าจะเชื่อมต่อกับเธอไม่ได้อีกแล้ว!]