เซียวเหยียนสายตาตกอยู่ที่มือเล็กๆ ของนางที่กำชายเสื้อของตนเอาไว้ ไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยเตือนให้นางปล่อยแม้แต่น้อย
ซูซางมองตามสายตาของเขาอย่างนั้น ก่อนจะดูเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังกำชายเสื้อของเขาอยู่ตลอดเวลา
นางรีบปล่อยมือออกทันที
"ขออภัยด้วยเพคะ..."
"เพียงแต่สาวใช้..."
ปลายหูของนางเริ่มแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
"ครั้งแรกที่มาที่นี่ รู้สึกตื่นเต้นน่ะเพคะ"
ชายเสื้อที่ถูกกำแน่นพลันว่างเปล่าลง ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นในใจเซียวเหยียนในทันที
แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยและเอ่ยว่า "ไม่เป็นไร"
"ในที่แห่งข้า ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก"
ซูซางเงยหน้าขึ้น
เซียวเหยียนมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง
"และไม่ต้องกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น"
"ข้าเคยพูดแล้ว ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ในนรกนี้จะไม่มีสิ่งใดทำร้ายเจ้าได้"
ซูซางจ้องมองเขาอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้
ครู่ต่อมา นางก็หลุบตาลง
"องค์ราชันทรงดีกับสาวใช้เกินไปเพคะ"
"สาวใช้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองดูเหมือนจะสร้างความลำบากให้องค์ราชันมาตลอด"
คิ้วของเซียวเหยียนขมวดเข้าหากันทันที
"เหตุใดจึงพูดเช่นนี้?"
"องค์ราชันเคยช่วยสาวใช้ไว้ครั้งหนึ่งตอนสาวใช้อายุสิบแปดเพคะ"
"ต่อมา องค์ราชันก็ยังได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องสาวใช้อีก"
พูดมาถึงตรงนี้ ความรู้สึกผิดก็ก่อตัวขึ้นในดวงตาของนางอย่างรวดเร็ว
"ตอนนี้สาวใช้มาถึงนรก องค์ราชันก็ยังอุ้มสาวใช้มาตลอดทาง ต้องมากังวลว่าสาวใช้จะกลัวหรือไม่ จะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้หรือไม่"
"อันที่จริง..."
นางเม้มริมฝีปากเบาๆ
"องค์ราชันไม่จำเป็นต้องดีกับสาวใช้ถึงเพียงนี้ก็ได้เพคะ"