เวลานี้ซูซางนั่งอยู่บนรถ เอียงศีรษะมองแสงไฟนอกหน้าต่างที่ถอยห่างออกไปเล็กน้อย
จนกระทั่งโทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เธอก้มลงมอง
[ครอบครัวเดียวกัน (4)]
ทันทีที่เข้าไป ข้อความก็เด้งขึ้นมาแล้ว
บิดาซู: [พ่อหวังบอกว่าวันนี้ลูกไปสนามบินงั้นหรือ? ไปรับใคร?]
มารดาของซูซาง: [ไปไปรับคนที่สนามบินมาหรือ? อากาศหนาวขนาดนี้จะออกไปทำไม?]
ซูซางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ตอบกลับไป
ซูซาง: [ในกลุ่มแฟนคลับบอกว่าวันนี้ฉินเซ่อกลับประเทศและลงจากเครื่องบิน หนูเลยไปดูสักหน่อย]
ทันทีที่ข้อความของเธอถูกส่งออกไป ในกลุ่มก็เงียบลง
ข้อความของซูเนี่ยนก็เด้งขึ้นมา
ซูเนี่ยน: [สถานที่อย่างสนามบินคนเบียดเสียดกัน หากไม่ระวังแล้วได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร?]
แม้จะอยู่คนละฝั่งหน้าจอ ซูซางก็จินตนาการภาพพี่สาวขมวดคิ้วได้
ตั้งแต่เด็ก ซูเนี่ยนได้รับความคาดหวังจากบิดามารดาซูให้เป็นผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทซู
แต่ซูซางแตกต่างออกไป เธอเพียงต้องรับผิดชอบการเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขก็พอ
นี่คือความเห็นพ้องของทุกคนในครอบครัว
ซูเนี่ยน: [อีกอย่าง หากอยากพบฉินเซ่อ แล้วจะวิ่งไปรับเขาที่สนามบินด้วยตัวเองทำไม?]
ซูซางมองข้อความเป็นชุดของพี่สาวแล้วหัวเราะเบา ๆ
เธอค่อย ๆ ตอบกลับ: [พี่คะ หนูไม่บาดเจ็บหรอก อีกอย่างหนูรู้สึกว่าการตามดาราที่สถานที่จริงมีอารมณ์ร่วมมากกว่านิดหน่อย]
ซูเนี่ยน: [หึหึ ความรู้สึกตอนถูกเหยียบเท้าน่ะหรือ?]
ซูซาง: [……]
เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ต่อ
ซูซาง: [พี่คะ พี่จะจริงจังเกินไปแล้วนะ]
ซูเนี่ยน: [พี่กำลังบอกความจริงกับเธอ]
มารดาของซูซาง: [ซางซางเอ๋อร์ พี่สาวของลูกพูดถูกแล้ว]
มารดาของซูซาง: [ถ้าลูกชอบผู้กำกับคนนั้นจริง ๆ พวกเราช่วยนัดให้ลูกพบเขาได้นะ ไม่จำเป็นต้องเบียดเข้าไปในฝูงชน อันตรายจะตาย]