องค์จักรพรรดิหย่งจ้องมองเขาอยู่นาน
สายตาของซูเฉิงอี้สงบเกินไป และแน่วแน่เกินไป
ไม่ใช่สายตาของคนที่หวังจะฉวยโอกาสหาผลประโยชน์
กลับดูเหมือนคนที่อยากให้คนบนเตียงมีชีวิตอยู่มากกว่าใครเสียอีก
การตระหนักรู้นี้ทำให้องค์จักรพรรดิหย่งรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างปริศนา
เขาไม่รู้ว่าทำไมซูเฉิงอี้ถึงใส่ใจซูซางนัก
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยพบหน้ากันจริงๆ ด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตามหาคำตอบ
ลมหายใจของซูซางบนเตียงเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ
หัวหน้าหมอหลวงคลำชีพจรอีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
"ฝ่าบาท ลังเลไม่ได้อีกแล้ว"
"ชีพจรขององค์หญิงแทบจะคลำไม่พบแล้ว"
นิ้วขององค์จักรพรรดิหย่งกำแน่นขึ้นทันที
"ตรวจยา"
เขาพูดเสียงเย็นชา "ตรวจยาทันที!"
หมอหลวงหลายนายรีบเข้าไปข้างหน้า
แต่ยาของระบบจักรพรรดิ พวกเขาจะตรวจหาส่วนผสมได้อย่างไร
ยาต่ออายุมีขนาดเท่าเล็บมือ สีขาวทั้งเม็ด พื้นผิวมีลวดลายสีทองจางๆ เป็นวงบางๆ
เพิ่งนำออกมาก็กระจายกลิ่นยาหอมสดชื่นออกมา
ส่วนยาบำรุงร่างกายเป็นสีเขียวอ่อน กลิ่นหอมอ่อนโยน
หัวหน้าหมอหลวงลองด้วยเข็มเงิน แล้วขูดผงเล็กน้อยออกมาดู
ครู่หนึ่ง เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของเขา
"ฝ่าบาท ส่วนผสมของยาสองเม็ดนี้ ข้าพเจ้ารู้จักเพียงหนึ่งหรือสองอย่างเท่านั้น"
"ไม่มีพิษ"
"พลังยาที่บรรจุอยู่นั้นเข้มข้นมาก บางที... อาจลองได้จริงๆ"
องค์จักรพรรดิหย่งนิ่งเงียบครู่หนึ่ง
เขามองซูซางที่ไข้สูงจนหมดสติไปแล้ว
"ป้อนยา"
ในที่สุดองค์จักรพรรดิหย่งก็พูด
เขาหันไปมองซูเฉิงอี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความสังหารอย่างไม่ปิดบัง