หนึ่งร้อยปีผ่านไป
ซูซางก้าวสู่ช่วงปลายขั้นเซียนแล้ว เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงสู่แดนเซียนได้
ส่วนนอกเรือนไผ่ เย่เฉินนั่งอยู่ใต้ชายคา ก้มหน้าเช็ดกระบี่ส่องหิมะ
ใบหน้าดูเหมือนตั้งใจจริง แต่แท้จริงแล้วเหมือนกำลังอดกลั้นบางอย่างไว้
ในทะเลจิต เสียงที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
[ฮะ]
[เสียใจแล้วใช่ไหม?]
[ตอนนั้นให้เจ้าเปลี่ยนตราพันธะ เจ้าไม่ฟัง ดันทำตัวให้กลายเป็นแบบนี้]
เย่เฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า พูดเพียงเรียบๆ ว่า "หุบปาก"
ระบบหัวเราะเย็น
[ยังไง? โกรธจนหน้าด้านหรือไง?]
[นางเป็นถึงช่วงปลายขั้นเซียนแล้ว แล้วเจ้าเล่า? แค่ช่วงปลายขั้นหลอมรวม?]
[รอให้นางทะลวงสู่แดนเซียน เจ้าล่ะก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง]
[ถึงเวลานั้นเจ้าก็เฝ้าอยู่กับยอดเขารกร้างนี้ ไปเฝ้าทั้งชาติเถอะ]
ในที่สุดเย่เฉินก็เงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่ง
"นางจะไม่ทิ้งข้าไป"
ระบบตะลึงไปครู่หนึ่ง
เย่เฉินเสริมเสียงเบา
"นางทำใจไม่ได้"
ระบบ: "..."
ระหว่างนั้น ซูซางเหมือนจะรู้สึกได้บ้าง พูดช้าๆ ว่า "เย่เฉิน"
คนใต้ชายคาเงยหน้าขึ้นทันที เสียงอ่อนโยน "ซางเอ๋อร์"
ซูซางหรี่ตาลงเล็กน้อย
"เข้ามา"
เย่เฉินวางกระบี่ส่องหิมะลงทันที แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซูซาง
ซูซางนั่งอยู่บนเตียง ยื่นมือไปเชยคางของเขาขึ้น
เย่เฉินยอมเงยหน้าตามอย่างว่าง่าย
"วันนี้เป็นอะไรไป?" น้ำเสียงของนางเรียบเฉย "เช็ดกระบี่ส่องหิมะไปตั้งสามรอบแล้ว ถ้าเช็ดต่อไปอีก มันจะคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไปซะแล้ว"
มุมปากเย่เฉินขยับเล็กน้อย "ไม่มีอะไร"
"โกหก"
ปลายนิ้วของซูซางเลื่อนลงมา แตะเบาๆ ที่ตราดอกบัวแดงบนลำคอข้างของเขา
พันธะเลือดถูกกระตุ้น ลมหายใจเย่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ขนตาสั่นไหว
ซูซางโน้มตัวลงมาใกล้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยอันตรายที่ดูไม่ใส่ใจ
"เย่เฉิน ข้าไม่ชอบหมาน้อยที่ไม่เชื่อฟัง"
ความมืดมิดในแววตาเย่เฉินปั่นป่วนขึ้นมาในชั่วพริบตา