เช้าวันรุ่งขึ้น ซูซางมาที่ห้องบูชาตามปกติ
นางจุดธูป เพิ่งจะเสียบธูปเข้ากระถาง เทวรูปก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
ซูซางตะลึงไปครู่หนึ่ง
จากนั้น ดวงตาของนางก็ฉายแววใสกระจ่างอย่างชัดเจน
"ท่านเทพ ได้เสด็จมาแล้วหรือ?"
เซียวเหยียนมองท่าทางดีใจอย่างเห็นได้ชัดของนาง ความหม่นหมองที่สะสมมาทั้งคืน ก็สลายหายไปอย่างน่าประหลาดเกินครึ่ง
น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว
"อืม ข้ารู้แล้วว่าเจ้าจะเดินทางไกล"
รอยยิ้มบนใบหน้าซูซางชะงักไปเล็กน้อย
นางเม้มริมฝีปาก สีหน้าเพิ่มความกังวลขึ้นมาอีกเล็กน้อย
"ท่านเทพ ทรงปรากฏกายเพราะเรื่องนี้หรือ?"
"เป็นสีก่อนผิดสัญญา"
"หากท่านเทพไม่เต็มพระทัย สีกาสามารถบอกกับบิดามารดาได้..."
"ไม่จำเป็น"
เซียวเหยียนขัดขึ้นทันที
"ข้ามิได้ถือโทษเจ้า"
เขามองท่าทางว่านอนสอนง่ายของนาง แล้วพูดทีละคำ
"เจ้าเป็นสาวกของข้า ข้าย่อมคำนึงถึงสถานการณ์ของเจ้า"
"เรื่องบูชาไม่จำเป็นต้องยึดติดกับรูปแบบ"
"แม้จะไม่ได้จุดธูปชั่วคราว ก็ไม่ถือว่าไม่เคารพ"
สีหน้าของซูซางค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
"ขอบพระทัยท่านเทพที่ทรงเข้าอกเข้าใจ"
"เพียงแต่..."
เซียวเหยียนเปลี่ยนเรื่อง
"เจ้าถึงแม้จะมีเครื่องหมายคุ้มครองตัว ปีศาจทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ในโลกมนุษย์มิได้มีเพียงวิญญาณชั่วร้ายธรรมดาเท่านั้น"
"เจ้าเดินทางไกลเป็นครั้งแรก ข้างกายก็ไม่มีผู้รู้ความเรื่องหยินหยาง ยังต้องเพิ่มความระมัดระวังอีก"
คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุมีผล
ราวกับว่าเขาห่วงใยจริง ๆ ว่าสาวกจะเจออันตรายระหว่างทาง
แต่มีเพียงเซียวเหยียนเองที่รู้ว่า ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้เห็นนางตลอดเวลา
ในที่สุด เขาก็เตรียมสิ่งหนึ่งไว้
เซียวเหยียนนั่งบนบัลลังก์ ปลายนิ้วยกขึ้น