นรกภูมิ ทันทีที่ซูซางก้าวออกจากช่องทาง เท้าของนางก็พลันอ่อนแรงลงโดยไม่ทันตั้งตัว
นางยังไม่ทันตั้งสติ เอวก็ถูกรั้งเข้าสู่อ้อมแขนที่แข็งแรงของอีกฝ่าย
"ท่านเทพ..."
ซูซางคว้าแขนเสื้อของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงแฝงความหวั่นเล็กน้อย
เซียวเหยียนก้มตามองหญิงสาวที่แทบจะแนบชิดอกของตน แววตาหม่นลงเล็กน้อย
จริง ๆ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเป็นเช่นนี้
คนเป็นที่ก้าวเข้าสู่แดนวิญญาณเป็นครั้งแรก จิตวิญญาณย่อมได้รับผลกระทบบ้าง
แต่หากมีพลังเทพของเขาคุ้มครอง อาการผิดปกตินั้นก็ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ
เพียงแค่ตอนที่ก้าวออกจากช่องทางเมื่อครู่ เขาจงใจหดพลังเทพที่คอยประคองจิตวิญญาณของซูซางกลับไปส่วนหนึ่ง
เซียวเหยียนสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงมั่นคงเอ่ยว่า "อย่าขยับ"
"เจ้าบุกเข้านรกภูมิด้วยร่างคนเป็นเป็นครั้งแรก ทั้งร่างและจิตวิญญาณต่างยังไม่ชินกับอณูหยินที่นี่"
"ดังนั้นตอนที่เพิ่งผ่านถนนหยินหยางมา จิตวิญญาณกับร่างกายจึงเสียสมดุลไปชั่วครู่ จึงยืนไม่มั่น"
ซูซางชะงักไปครู่หนึ่ง
"เป็นแบบนี้นี่เอง..."
นางดูเหมือนโล่งอก จากนั้นก็ก้มลงมองใต้เท้าตน พลางลองขยับตัวดูเล็กน้อย
เพิ่งจะขยับไปครึ่งก้าว ความรู้สึกลอย ๆ ไร้น้ำหนักก็พลันถาโถมกลับมาอีกครั้ง
นางรีบหยุดทันที
เซียวเหยียนเก็บทุกอย่างไว้ในแววตา แววตาคมเข้มขึ้นอีกนิด
แต่ซูซางกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
นางเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามอย่างจริงจัง "แล้ว...ผู้ศรัทธาควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ? ต้องรอสักพักก่อนจะหายหรือไม่เจ้าคะ?"
ในที่สุดก็รอคำพูดนี้ได้แล้ว
สีหน้าเซียวเหยียนไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
"หากเจ้ายืนอยู่ตรงนี้หนึ่งถึงสองชั่วยาม จิตวิญญาณก็จะค่อย ๆ ปรับตัวได้เอง"
ซูซางกะพริบตา
หนึ่งถึงสองชั่วยามงั้นหรือ?
นางเผลอมองไปยังเมืองเฟงตูที่อยู่ไกลออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วหันกลับมามองเซียวเหยียน