คืนวันที่สาม
ซูซางนั่งอยู่บนโซฟา แววตาปิดไม่มิดความรังเกียจ
ไม่ไกลนัก จ้าวฝานวางนมอุ่นหนึ่งแก้วไว้ตรงหน้าเธอ
"ตอนกลางคืนนายกินอะไรแทบไม่ได้เลย"
จ้าวฝานก้มหน้ามองเธอ น้ำเสียงจงใจทำให้อ่อนโยน "ดื่มนมสักหน่อยแล้วค่อยนอนเถอะ"
ซูซางไม่พูดอะไร แค่จ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
อากาศเงียบไปสองสามวินาที
จ้าวฝานยังคงรอยยิ้มไว้ จากนั้นก็เดินมานั่งข้างๆ เธอตามอำเภอใจ
"อุณหภูมิกำลังพอดี ไม่ร้อนหรอก" เขาพูด
ซูซางยังคงไม่สนใจเขา
จ้าวฝานมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ยื่นมือดันแก้วให้ใกล้เธอขึ้นอีกนิด
ในขณะนั้นเอง เสียงซูซางแข็งทื่อขึ้นมา "ฉันบอกให้เอาไป"
พอพูดจบ มือของจ้าวฝานก็หยุดชะงักทันที
"ร่างกายนายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ต้องเสริมสารอาหาร"
"ฉันบอกแล้ว ให้เอาไป"
ซูซางค่อยๆ เลิกตามอง แววตาไร้ซึ่งอุณหภูมิใดๆ
"หรือว่านายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"
จ้าวฝานมองเธอเงียบๆ
ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้โกรธ กลับหัวเราะเบาๆ
"อารมณ์ร้ายจังนะ?"
เขาหยิบนมกลับไป น้ำเสียงแฝงไปด้วยการตามใจที่จนใจ
"ก็ได้ ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม"
ซูซางมองท่าทางแสร้งทำเป็นแบบนั้นของเขา จู่ๆ ก็พูดเยาะเย้ย "จ้าวฝาน นายไม่เหนื่อยหรือไง?"
จ้าวฝานเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง "อะไรนะ?"
ซูซางพิงพนักเก้าอี้ มองเขาอย่างช้าๆ
"ฉันถามว่า นายแสร้งทำเป็นแบบนี้ไม่เหนื่อยหรือไง?"
รอยยิ้มที่มุมปากจ้าวฝานยังคงเดิม