เย่เฉินก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างว่าง่าย
ซูซางเงยหน้ามองเขา ในใจเต็มไปด้วยความพอใจ
นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเกี่ยวเข้ากับชายแขนเสื้อของเขาอย่างแผ่วเบา
มือของเย่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้หลบ
ซูซางถาม: “พูดมา จะเปลี่ยนยังไง?”
เย่เฉินนำเครื่องรางสำริดโบราณออกมา
เครื่องรางลอยอยู่เหนือฝ่ามือ ลวดลายพันธสัญญารอบๆ เรืองแสงจางๆ ปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายแห่งเส้นทางสวรรค์อันหนักหน่วง
“นี่คือเครื่องเปลี่ยนพันธสัญญาฝืนสวรรค์”
เย่เฉินอธิบายเสียงเบา
“พันธะศิษย์อาจารย์ถูกผูกไว้โดยเส้นทางสวรรค์ ไม่สามารถแก้ได้ แต่สามารถใช้สิ่งนี้พลิกกลับได้”
“ใช้แหล่งกำเนิดวิญญาณและพลังปราณครึ่งชีวิตของข้าเป็นเครื่องสังเวย เปลี่ยนพันธะศิษย์อาจารย์เดิมให้เป็นพันธะเลือดนายบ่าว”
ขนตาของซูซางขยับเล็กน้อย
“พันธะเลือดนายบ่าว?”
“อื้ม”
เย่เฉินเหมือนกลัวว่านางจะไม่พอใจ จึงเสริมอีก: “ไม่ใช่พันธะนายบ่าวธรรมดา พันธะเลือดนายบ่าวเมื่อก่อตั้งขึ้น นายจะรับรู้ความเป็นความตายของบ่าวได้ และยังสามารถใช้ความคิดดึงวิญญาณบ่าวไว้ได้”
“หากนายไม่พอใจ บ่าวจะถูกวิญญาณต่อต้าน”
“หากนายมีคำสั่ง บ่าวห้ามขัดขืน”
“หากบ่าวทรยศ นายแค่คิดเพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถทำให้วิญญาณบ่าวบอบช้ำได้”
ซูซางฟังอย่างตั้งใจ
ยิ่งฟัง รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกลง
นางถามเบาๆ: “งั้นใครเป็นนาย ใครเป็นบ่าว?”
เย่เฉินเงยหน้ามองนาง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“เจ้าเป็นนาย”
“ข้าเป็นบ่าว”
ภายในห้องเงียบลงทันที
ซูซางมองเย่เฉิน ความยินดีที่บ้าคลั่งในใจถูกจุดติดขึ้นอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
นางยืนขึ้น เท้าเปล่าเหยียบพรมนุ่มๆ เดินเข้าไปหาเย่เฉินทีละก้าว
เย่เฉินไม่ถอยหลัง
ซูซางยกมือขึ้น ปลายนิ้วจิ้มลงที่กลางอกเขา