“แล้วก็——”
ซูซางพูดต่อว่า “โง่หรือไง? ถามอะไรไร้สาระแบบนี้”
เหล่าทหารโดยรอบต่างชะงักงันไปหมด
วินาทีถัดมา ก็มีคนยกปากกระบอกปืนขึ้นทันที
“บังอาจ!”
จ้าวฝานยกมือขึ้นห้ามพวกเขาไว้
“โง่?”
จ้าวฝานไม่ได้โกรธที่ถูกด่า กลับทวนคำพูดเบา ๆ
ซูซางจ้องเขาเย็นชา
“ไม่ใช่หรือไง?”
จ้าวฝานค่อย ๆ ยืนขึ้น มองเธอจากเบื้องบน
ในดวงตาสีดำสนิทมีอารมณ์ที่เข้มข้นจนเกือบจะบิดเบี้ยวปั่นป่วน
ความหึงหวง ความหงุดหงิด
นางชอบจ้าวโม่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ชอบจนยอมเพื่อนาง ถึงกับคิดจะฆ่าเขา
ถึงกับยอมด่าทอเขา
การรับรู้นี้ทิ่มแทงเข้าไปในเส้นประสาทของเขาดั่งมีด
จ้าวฝานสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบลง
เขาหันไปทางรองผู้บัญชาการที่อยู่ข้างกาย พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “ที่นี่ฝากเจ้าจัดการ”
รองผู้บัญชาการยืนตรงทันที
“รับทราบ ท่านผู้บัญชาการ”
จ้าวฝานพยักหน้า จากนั้นก็หันกลับมามองซูซางอีกครั้ง
“ส่วนเจ้า——”
ยังพูดไม่ทันจบ
เขาก็ก้มตัวลง อุ้มเธอขึ้นพาดบ่าโดยตรง
“ปล่อยฉัน!”
สีหน้าซูซางเปลี่ยนไปทันที
รีบดิ้นรนทันที โบกหมัดจัดการทุบไปที่หลังของเขาอย่างไม่ไว้หน้า
แต่จ้าวฝานราวกับไม่รู้สึกตัว อุ้มเธอมั่นคงแล้วเดินออกไป
“แกบ้าหรือเปล่า!”
“วางฉันลง!”
ยิ่งซูซางดิ้น เขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น
พอเห็นว่าเธอดิ้นรุนแรง เขาจึงพูดขึ้นว่า “เงียบ ๆ หน่อย”
น้ำเสียงของเขาต่ำมาก แฝงไปด้วยอันตรายอยู่บ้าง