เมื่อครู่จางเจียหนานยังคิดอยู่ว่าจะจัดการเที่ยวออกทะเลไกลครั้งต่อไปของเรือพั่วล่างอย่างไร พอได้ยินซูชิงฉานพูดก็ชะงักไป โดยเฉพาะคำว่า “ห่างออกไป 150 ไมล์ทะเล” เขาพลันตกอยู่ในห้วงความคิด
ระยะทางนี้ตรงกับคลื่นโบราณที่เขาสัมผัสได้อย่างพอดิบพอดี
เฉินอี้นั่วอุ้มขาตั้งกล้องไลฟ์สด ดวงตาเบิกโตพลางถามจ้อว่า “พี่ชิงฉาน ภูมิประเทศใต้ทะเลที่ไม่น่าจะมีอยู่คืออะไรหรือคะ? ใต้ทะเลยังมีภูเขาที่ไม่ควรเกิดขึ้นด้วยหรือ?”
ซูชิงฉานไม่ได้ตอบทันที เธอกดโทรศัพท์ให้เปิดลำโพง แล้วฟังต่ออีกสองสามประโยค สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย มีเสียงรบกวนมากและปะปนกับเสียงเตือนจากเครื่องมือ
“ชิงฉาน ตอนนี้มีแค่ภาพโซนาร์ความละเอียดต่ำที่เรือตรวจการณ์ทะเลไกลส่งกลับมา พิกัดน่าจะอยู่ห่างจากทะเลตะวันออกประมาณ 150 ไมล์ทะเล ตรงขอบน่านน้ำสากล รูปร่างแปลกมาก คล้ายแนวพื้นทะเลยกตัวขึ้นเป็นวงและมีระดับความสูงต่างกันผิดปกติ ทางทีมตรวจการณ์ยังไม่กล้าสรุปชั่วคราว”
ซูชิงฉานถามต่อ “แล้วข้อมูลมัลติบีมฉบับสมบูรณ์ล่ะคะ?”
“กำลังส่งกลับมา สภาพทะเลไม่คงที่ เรือสำรวจต้องหลบคลื่นลมช่วงหนึ่งก่อน ทางสถาบันวิจัยก็ต้องดำเนินเรื่องประสานงานตรวจสอบ เธออย่าเพิ่งออกไปไหน โดยเฉพาะอย่าพาเรือประมงทั่วไปไปที่นั่น ความลึกกับกระแสน้ำในบริเวณนั้นไม่เหมาะกับการเสี่ยง”
หลังวางสาย นอกบ้านพักชั่วคราวเหลือเพียงเสียงคลื่นซัดรั้ว
เฉินอี้นั่วถามเสียงเบา “งั้นวันนี้เราไม่ไปหรือคะ?”
ซูชิงฉานส่ายหน้า “ไปไม่ได้ ช่วงสองสามวันนี้ก็อาจไม่เหมาะจะไป ข้อมูลยังไม่แม่นยำ ช่วงอากาศที่พอออกเรือได้ก็ยังไม่กำหนด ทางสถาบันวิจัยก็ยังจัดการเอกสารไม่เสร็จ แค่เห็นภาพโซนาร์ที่แตกเป็นพิกเซลพร่า ๆ แล้วออกทะเล นั่นไม่ใช่การสำรวจทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นการเอาชีวิตไปเสี่ยง”
จางเจียหนานพยักหน้า “ฟังคุณ”
ภายนอกเขาดูสงบนิ่ง แต่จิตสำนึกติดต่อกับไข่มังกรไปแล้ว
ไข่มังกรสัมผัสได้ว่าคลื่นโบราณจากห้วงทะเลไกลโพ้นสั่นไหวเบา ๆ อีกครั้ง แผ่วมาก ราวกับมีใครเคาะประตูอยู่หลังกำแพงน้ำหนาทึบ แต่จังหวะยังคงสม่ำเสมอ ไม่ได้เร่งร้อนเหมือนกำลังจะดับลงในทันที