จางเจียหนานรับรายงานมา แล้วคลี่ออกบนโต๊ะหินในลานบ้าน
แสงจันทร์สว่างไม่พอ ซูชิงฉานจึงหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋า เปิดไฟฉายส่องให้
รายงานมีทั้งหมด 4 หน้า เต็มไปด้วยตารางข้อมูลและแผนภาพเส้นอุณหภูมิแน่นขนัด หน้าสุดท้ายเป็นแผนที่ระบุพื้นที่ทางทะเล ซึ่งมีวงกลมสีแดงเด่นสะดุดตาวงหนึ่ง
“นี่เป็นข้อมูลตรวจวัดของสถาบันวิจัยทางทะเลประจำมณฑลเมื่อสัปดาห์ก่อน”
ซูชิงฉานชี้วงกลมสีแดงบนแผนที่ แล้วพูดเสียงเบาว่า “บริเวณที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านวั่งไห่ประมาณ 80 ไมล์ทะเล พื้นใต้ทะเลเกิดการปะทุของความร้อนใต้พิภพผิดปกติ อุณหภูมิน้ำชั้นผิวน้ำสูงกว่าทะเลรอบ ๆ 3-4 องศา จนเกิดเป็นเขตน้ำอุ่นขนาดเล็กราว 2 ตารางกิโลเมตร”
จางเจียหนานจ้องวงกลมสีแดงอยู่หลายวินาที “เขตน้ำอุ่นหมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่าสิ่งมีชีวิตทางทะเลหายากจำนวนมากที่ชอบน้ำอุ่นจะรวมตัวกันมาที่นี่เอง” ซูชิงฉานขยับแว่นตา แววตาเป็นประกายอย่างที่จางเจียหนานคุ้นเคยดี นั่นคือความตื่นเต้นเวลาเธอพบปรากฏการณ์ทางวิชาการที่น่าสนใจ “ทั้งปลาจวดเหลือง ปลาเก๋าหิน หรือแม้แต่ฝูงลูกปลาทูน่าครีบน้ำเงินป่าก็อาจมี เขตนิเวศน้ำอุ่นที่โดดเดี่ยวแห่งนี้ดึงดูดฝูงปลาทะเลน้ำลึกได้มากทีเดียว”
“มิน่าล่ะ”
จางเจียหนานนึกถึงภาพที่เห็นผ่านสัมผัสวารีสีครามตอนออกทะเลวันนี้ขึ้นมา ฝูงปลาหนาแน่นกว่าปีก่อน ๆ มาก ไม่เหมือนเป็นเพียงผลจากการฟื้นตัวหลังฤดูห้ามจับปลา แต่คล้ายมีบางอย่างไล่ปลาในทะเลไกลให้เข้ามาใกล้ฝั่ง
ถ้ามีเขตน้ำอุ่นจากความร้อนใต้พิภพที่ยังคุกรุ่นอยู่ห่างออกไป 80 ไมล์ทะเลจริง ฝูงปลาที่แตกตื่นบางส่วนก็ย่อมอพยพเข้าหาฝั่งได้
“ไม่อยากไปดูหน่อยเหรอ?” ซูชิงฉานมองสีหน้าเขาแล้วอดถามไม่ได้