หัวใจของจางเจียหนานเต้นรัวขึ้นฉับพลัน มือกำราวเรือแน่นจนแทบไม่คลาย ดวงตาเบิกกว้างจ้องผืนน้ำทะเลสีดำสนิท
ภายใต้สัมผัสวารีสีคราม เงาดำขนาดมหึมานั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น สิ่งมีชีวิตยักษ์ยาวกว่ายี่สิบเมตรกำลังพุ่งขึ้นจากใต้น้ำที่ความลึกราวห้าสิบเมตร กระแสน้ำที่มันกวนนำพาตะกอนโคลนใต้ทะเลฟุ้งกระจายเป็นบริเวณกว้าง ฝูงปลาตัวเล็กโดยรอบแตกฮือหนีไปคนละทิศละทางราวกับฝูงนกกระจอกที่ตกใจ
หัวใจของจางเจียหนานกระตุกวูบ
เขากำลังจะหันกลับไปที่ห้องโดยสารเพื่อปลุกเหล่าโจว ทันใดนั้นผิวน้ำก็ระเบิดตูมขึ้นมา เสาน้ำขนาดมหึมาพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า เรือพั่วล่างโคลงอย่างรุนแรง กล่องเครื่องมือที่วางกองอยู่บนดาดฟ้าลื่นไถลไปไกลหลายเมตร
มวลน้ำทะเลร่วงลงมาจากฟ้าราวกับน้ำตก สาดใส่จางเจียหนานเต็มศีรษะและใบหน้า
เขายกมือปาดน้ำบนหน้า อาศัยแสงดาวจ้องไปเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา
ร่างสีดำขนาดมหึมาลอยขวางอยู่บนผิวน้ำ ลมจากรูพ่นน้ำพุ่งขึ้นสูงเท่าตึกสองชั้น เสียงคำรามต่ำทุ้มก้องสะท้อนไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
นี่มัน... วาฬสเปิร์มยักษ์!
วาฬสเปิร์มเพศผู้โตเต็มวัยตัวยาวเกินยี่สิบเมตร หัวทรงสี่เหลี่ยมขนาดมหึมาใหญ่เกือบเท่าห้องครึ่งหนึ่ง กำลังพลิกตัวอย่างรุนแรงอยู่ห่างจากกราบซ้ายของเรือพั่วล่างไม่ถึงสิบเมตร
จางเจียหนานเข้าใจในทันทีว่าทำไมสัมผัสวารีสีครามถึงส่งสัญญาณว่า “ระดับน่าสะพรึงกลัว”!
ขนาดตัวของมันน่ากลัวจริง ๆ แค่สะบัดหางครั้งเดียวก็คงฟาดเรือพั่วล่างจนพังเป็นชิ้น ๆ ได้
แต่ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
การพลิกตัวของวาฬตัวนี้ดูไม่เหมือนกำลังโจมตี แต่เหมือนกำลังดิ้นรน มันดูเจ็บปวดอย่างยิ่ง!
วินาทีถัดมา สัมผัสวารีสีครามเผยภาพได้ละเอียดกว่าเดิม รูม่านตาของจางเจียหนานหดเล็กลงทันที
แผ่นหลังและหางของวาฬสเปิร์มพันไปด้วยอวนลอยจับปลาทะเลน้ำลึกที่ถูกทิ้ง เส้นเชือกไนลอนสีเขียวเข้มหนาพอ ๆ กับนิ้วหัวแม่มือรัดจมลึกเข้าไปในเนื้อของมัน บางจุดเริ่มเน่าเปื่อยแล้ว ไขมันสีขาวซีดของวาฬปริ้นออกมาจากบาดแผล