“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กลับมาแล้ว ไฉนแบกของมามากมายเช่นนี้ รีบไปชำระล้างพักผ่อนเถิด”
เยี่ยจือซ่วงปากหวานมาแต่ไหนแต่ไร ถ้อยคำที่เอ่ยก็ทำให้ผู้ฟังยินดี
หลินซียื่นถุงป่านในมือให้ เดินไปที่อ่างไม้ ล้างมือพลางเช็ดหน้า “วันนี้ข้าพบทุ่งดอกจื่อเถิงดอกใหญ่ยิ่ง จึงเก็บมามากหน่อย กลับมาจึงยามเย็น”
“ดอกจื่อเถิง?”
“นี่อย่างไรเล่า!” หลินซีเปิดถุงป่าน ดอกสีม่วงเป็นช่อพราวตา
เยี่ยจือซ่งยิ้ม “นี่หาใช่หวายจื่อเถิงหรือ?”
“ของสิ่งนี้กินได้ ข้าทราบ” เยี่ยจือซ่วงกล่าวแทรกอย่างร่าเริง
เยี่ยจือชิวคล้ายเข้ามาเหลือบมอง “บัดนี้ยังไม่ถึงฤดูเบ่งบาน เจ้าไปเก็บมาจากที่ใด?”
บนเขาเหนือมีพื้นที่หวายจื่อเถิงผืนหนึ่ง ทุกปีรอไม่ทันดอกบานก็ถูกชาวบ้านเด็ดเกลี้ยง
“กลางเขาใต้มีผืนใหญ่ อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก สี่ตี้ห้าตี้พรุ่งนี้จะไปกับข้าหรือไม่? ของสิ่งนี้ตากแห้งก็เก็บได้ ใช้ทำไส้ซาลาเปาก็ได้ ผัดกิน ต้มกินก็ได้”
เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงพอได้ยินเขาใต้ สีหน้าก็ห่อเหี่ยว
“เขา เขาใต้หรือ?”
หลินซีรู้ว่าพวกเขายังกลัวตำนานในหมู่บ้าน “ข้าไปมาเดือนหนึ่งแล้วก็ไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องกังวล”
“เช่นนี้...” คนทั้งคู่หันไปมองท่านพี่ใหญ่
“ท่านพี่สะใภ้ของเจ้าบอกว่าไม่เป็นไร ย่อมไม่เป็นไร หากพวกเจ้าอยากไป พรุ่งนี้เช้ามาพร้อมกัน ไปกับท่านพี่สะใภ้ก็ดี พอดีนางขึ้นเขามีพวกเจ้าสองคนตามไปด้วย ข้าก็วางใจขึ้น”