"ใช่แล้วท่านพ่อ ข้าไม่มีแรงแล้วจริง ๆ เอวข้าแทบจะหักอยู่แล้ว" ซาน เยี่ยจืออิง บุตรคนที่สาม สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยถอนหายใจ มองบุตรชายทั้งสองข้างกายด้วยความหงุดหงิดใจ
เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน เหตุใดเพิ่งมาค้นพบเอาบัดนี้ว่าบุตรชายสองคนนี้เกียจคร้านถึงเพียงนี้
"เสี่ยวเจวียนไปเรียกแล้วมิใช่หรือ? รออีกสักครู่เถิด ดูสิว่าพวกเขาจะกลับมาหรือไม่!"
"เช่นนั้นท่านพ่อ พวกเรากลับบ้านก่อนเถิด? ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว ทั้งตัวก็ปวดร้าวไปหมด"
รองรองเองก็เริ่มหมดความอดทน ออกมาทำงานตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง น้ำสักหยดก็ไม่ได้ดื่ม สามคนพ่อลูกตัดไผ่ได้เพียงสิบกว่าลำเท่านั้น
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยปวดศีรษะมองไผ่บาง ๆ ไม่กี่ลำบนพื้น ไผ่เหล่านี้หากเป็นเหล่าซื่อและเหล่าอู่ คาดว่าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ตัดเสร็จ แล้วยังตัดได้หนากว่าเหล่านี้อีก
"เฮ้อ!"
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยไม่พูดอะไร ก้มตัวเก็บกิ่งไผ่ที่หนากว่าสองสามกิ่งแบกขึ้นบ่าเดินลงจากไหล่เขา
รองรองและซานพอเห็นบิดาแบกไผ่ลงเขา ก็รู้ว่าเป็นท่าทีจะกลับแล้ว
ทั้งสองรีบแบกไผ่ที่เหลือตามหลังบิดาผู้ชราด้านหน้าไป
ยามนี้กลับมองไม่ออกว่าพวกเขาเหน็ดเหนื่อยสักเท่าใด
"ท่านแม่ ท่านแม่! ทำกับข้าวเสร็จหรือยัง? พวกข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว"
เยี่ยเหล่าซานยังไม่ทันถึงลานบ้าน ก็ตะโกนเสียงดัง
หญิงชราเยี่ยได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากเรือน เห็นเป็นสามพ่อลูกแล้วจึงมองไผ่บนบ่าพวกเขา