"อย่าได้ดูแคลนมันเชียวล่ะ นี่แน่ะ! ไก่ป่าตัวนั้นก็เป็นมันคาบมาเช่นกัน"
หลินซีชี้ไปที่ไก่ป่าในตะกร้าไม้ไผ่
"สวรรค์เอ๋ย เจ้าตัวน้อยของบ้านเราช่างเก่งกาจถึงเพียงนี้! ดูท่าเบื้องหน้าข้าออกล่าสัตว์คงพามันไปด้วยได้แล้ว ช่วยผ่อนแรงได้ไม่น้อยเลยทีเดียว!"
เยี่ยจือซ่งนั่งยองลง มือทั้งสองข้างลูบไล้แผ่นหลังนุ่มฟูของลูกหมาป่าไม่หยุด
"โอ๊ววว์!"
หลินซียิ้มพลางชี้ไปที่ซากเก้งบนพื้น "สี่ตี้ อีกครู่หนึ่งเจ้าไปจัดการมันที่ริมแม่น้ำเถิด ข้าจะหมักเนื้อเก้งส่วนหนึ่ง ที่เหลือเราเก็บไว้กินบ้าง จากนั้นค่อยทำเนื้อตากแห้งหรือไม่ก็เนื้อแผ่น"
"ทำเป็นเนื้อแผ่นเถิดเจ้าค่ะ อันนั้นอร่อยดี!"
เยี่ยจือซ่งนึกถึงเนื้อหมูแผ่นที่ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ทำไว้คราวก่อน ก็เกิดหิวกระหายขึ้นมาอีก
"ได้!"
อย่างไรก็มีเตาเผาดินอยู่แล้ว ทำเนื้อแผ่นขึ้นมาก็ไม่ยุ่งยากนัก
หลินซีนำสมุนไพรที่ขุดกลับมาได้ จัดการคัดแยกเสียก่อนที่ฟ้าจะมืด
เยี่ยจือซ่งพาเสี่ยวหนีชิวไปจัดการซากเก้งและไก่ป่าที่ริมแม่น้ำ
เลือดเก้งเยี่ยจือซ่งปล่อยทิ้งไปก่อนหน้านี้แล้ว เลือดนั้นบำรุงกำลังอย่างยิ่ง
เหมาะเจาะที่ช่วงก่อนเขาบาดเจ็บเสียเลือดไปไม่น้อย ใช้เลือดเก้งชดเชยร่างกายเข้าที่ก็เลิศที่สุด
เครื่องในแยกไว้ต่างหาก อีกประเดี๋ยวจะใส่ในลอบดักปลาไว้ล่อปลา
ระยะหลังมานี้ไม่ได้กินปลากินกุ้งเสียนาน สาเหตุหลักคือในบ้านไม่มีเครื่องในมาใช้เป็นเหยื่อล่อ
บังเอิญได้เครื่องในของเก้งและไก่ป่ามา อีกครู่จะยกไปวางลอบเพิ่มอีกหลายอัน
จัดการซากเก้งเรียบร้อย ไม่คาดว่าเนื้อจะได้มากโขอยู่