สกุลเยี่ยในหมู่บ้าน
ตะวันยามกลางวันขึ้นสูงลิ่วแล้ว ในเรือนหลัก เยี่ยต้าซู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะใช้นิ้วบี้ใบยา ส่วนเยี่ยจือเฟิงบุตรชายคนที่สองของสกุลเยี่ยคอยสังเกตสีหน้า โน้มตัวจุดไฟให้ผู้เป็นบิดา
เยี่ยต้าซู่สูดควันเข้าไปหนึ่งอึก ก่อนพ่นควันออกมา เงยหน้ามองบุตรชายทั้งหลายตรงหน้า
"ว่ามาเถิด ปีนี้พิธีเซ่นไหว้บรรพชน พวกเจ้าตั้งใจจะออกเงินเท่าใด"
เยี่ยจือเฟิงเหลือบมองบุตรชายคนโตและซานที่อยู่ด้านข้างอย่างไม่สบายใจ ในบรรดาพี่น้องห้าคน มีเพียงพวกเขาสามคนที่มีครอบครัวแล้ว
ส่วนเหล่าซื่อกับเหล่าอู่ยังไม่ทันแต่งงาน จึงไม่จำเป็นต้องออกเงิน
ซาน เยี่ยจืออิง มองบุตรชายคนโตด้านข้างอย่างระแวดระวัง "ท่านพี่เป็นบุตรชายคนโตของครอบครัว เชิญท่านพี่กล่าวก่อนเถิด"
เยี่ยจือชิวกระแอมเบาๆ "ท่านพ่อ ท่านก็ทราบดีว่าตอนพวกเราถูกแยกออกไป มีเงินเพียงนิดเดียวกับธัญพืชอีกเล็กน้อย แค่ให้ข้ากับเสี่ยวซีประทังชีวิตก็แทบไม่พอ จะให้ออกมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว พวกเราพอจะออกให้ได้แค่ 200 อีแปะ"
เยี่ยต้าซู่ฟังจบก็ผิดหวัง "สถานการณ์ของพวกเจ้านั้นพวกเราก็ทราบ แต่เจ้าก็เป็นบุตรคนโตของครอบครัว ออกแค่ 200 อีแปะ พูดออกไปก็มีแต่จะถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะ"
"200 อีแปะไม่น้อยแล้ว ซื้อเนื้อหมูยังได้ตั้ง 10 ชั่ง"
เยี่ยจือชิวรู้ดีว่าผู้เป็นบิดาของตนนั้นเห็นแก่ผลประโยชน์ รักหน้า ชอบเปรียบเทียบ
"400 อีแปะ มีก็ออกมา ไม่มีก็เอาธัญพืชในบ้านเจ้ามาแทน ข้าได้ยินชาวบ้านเล่าลือกันว่าสะใภ้ของเจ้าวันๆ มักไปเขาทางใต้ ขุดสมุนไพรได้ไม่น้อยเลยทีเดียว อย่ามาร้องทุกข์ว่าจนต่อหน้าข้า"