"ตรงนี้ประมาณห้าหกฉื่อ น่าจะพอแล้ว!"
เมียเจ้าเกอมีสีหน้าตื่นเต้นมองแม่สามี "นี่ นี่ให้พวกเราหรือ?"
"ชู่ว เบาเสียงหน่อย อย่าให้เมียซานได้ยิน ถ้านางถาม เจ้าก็บอกว่าเป็นของที่เจ้ากลับบ้านเดิมคราวก่อนแล้วนำกลับมา อย่าบอกเด็ดขาดว่าเป็นข้าให้" หญิงชราเยี่ยลดเสียงต่ำกำชับ
"ทราบแล้วแม่ ข้ารู้!"
เมียเจ้าเกอรับผ้าด้วยความดีใจ ซ้อนทบกันซ่อนไว้ในอก ถมนูนขึ้นมา
เกรงว่าจะเป็นที่สงสัย จึงแสร้งก้มตัวลง
"เช่นนั้นแม่ ข้ากลับเรือนก่อน!"
"กลับไปเถอะ กลับไปเถอะ!"
หญิงชราเยี่ยเห็นสะใภ้รองเดินจากไปแล้ว เหลือบมองชายชราที่กำลังนั่งดูดกล้องยาสูบอยู่ข้างกองไฟในห้องโถง
ตั้งแต่เมียเจ้าเกอเข้ามาจนออกไป เขาไม่เอ่ยปากสักคำ
หญิงชราในใจแคลงใจ ลุกขึ้นเดินไปหน้าเตาไฟ ใช้ไม้เขี่ยเอามันสำปะหลังออกจากกองไฟ
ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง
"เจ้ามีเรื่องอะไร?"
ชายชราเยี่ยชำเลืองมองนาง "ข้าจะมีเรื่องอะไรได้!"
"เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่พูดสักคำ?"
"ข้ามีอะไรให้พูดกับเจ้า"
"......."
หญิงชราเยี่ยขัดเคือง โยนมันสำปะหลังในมือทิ้ง เดินตรงไปนอกเรือน
ถึงประตูแล้ว กลับวกกลับมา หยิบตะกร้าข้างๆ คีบเอามันสำปะหลัง เกาลัด และมันจีนในเตาไฟออกมาใส่ตะกร้าจนหมด
ใส่เต็มแล้วลุกขึ้นเดินออกไป ใกล้พ้นเรือนพลางทิ้งถ้อยคำไว้
"อดตายเสียสิ...เจ้าแก่ไม่ตาย!"