หลินซีเพิ่งกลับมาถึงลานบ้าน ก็เห็นพี่ใหญ่ สี่ตี้ และห้าตี้ กำลังล้อมวงดูอะไรบางอย่าง
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!”
นางเดินเข้าไป จึงพบว่าตรงกลางระหว่างคนทั้งสาม มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กขนปุยนอนหมอบอยู่
ฟ้าค่อนข้างมืด มองไม่ชัดว่าเป็นอะไร
จนกระทั่งนางวางกระบุงลงแล้วเข้าไปใกล้ จึงเห็นชัด
“นี่คือลูกสุนัขหรือ?”
หลินซีทั้งแปลกใจและยินดี ชาติก่อนนางสุขภาพไม่ดี ตั้งแต่เล็กจึงไม่ได้สัมผัสกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กขนปุยเช่นนี้
“ไม่ใช่ นี่คือลูกหมาป่า ข้ากับห้าตี้ไปพบในป่าลึก”
“อะไรนะ หมาป่า?”
หลินซีได้ยินดังนั้น มือที่เกือบจะลูบมันก็หดกลับมา
“มัน... มันกัดคนหรือไม่?”
เยี่ยจือซ่งยิ้มโง่ “มันตัวแค่นี้ ฟันยังไม่ขึ้น จะกัดคนได้อย่างไร!”
“……”
เมื่อรู้ว่ามันไม่กัดคน หลินซีจึงรวบรวมความกล้า ยื่นมือไปลูบหัวมัน
สัมผัสแรกที่มือ ขนนุ่มปุกปุย แทบจะละลายหัวใจ
“พวกเจ้าตั้งใจจะเลี้ยงมันหรือ?”
หลินซีเงยหน้ามองทั้งสามคน
“พวกเราฟังท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ท่านว่าพวกเราเลี้ยงก็เลี้ยง หากไม่เลี้ยง... พรุ่งนี้ข้าจะเอามันกลับไปปล่อยในป่า”
หลินตงยื่นมือไปลูบมัน “อันที่จริง เลี้ยงไว้ก็ดีนะ ถือว่าเลี้ยงไว้เป็นสุนัขเฝ้าบ้าน”
หลินซีถลึงตาใส่เขา “ท่านพี่ บ้านใครเขาใช้หมาป่าเป็นสุนัขเฝ้าบ้านกัน!”
“บ้านเราน่ะสิ!”
“……”
หลินซีก็ไม่รู้ว่าการเลี้ยงเจ้าตัวเล็กนี่มีอันตรายหรือไม่ แต่เมื่อพี่ใหญ่ สี่ตี้ และห้าตี้ล้วนอยากเลี้ยง นางก็ไม่อยากขัดความยินดีของพวกเขา