ยามโฉเสี่ยวเจวียนและเยี่ยซวงกลับมา คนในสกุลเยี่ยต่างนั่งล้อมโต๊ะอาหารกันแล้ว
“ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเจวียน เหตุใดพวกเจ้าจึงกลับมาช้าเพียงนี้ กินอาหารแล้วหรือยัง”
เมียเจ้าเกอเห็นเสี่ยวเจวียนและซวงเอ๋อร์กลับมาจากข้างนอก จึงก้าวไปช่วยเปิดประตูให้ ต้อนรับทั้งสองเข้ามาแล้วลั่นดาลปิด
“ยังเลยเจ้าค่ะ ท่านสะใภ้รอง!”
ทันทีที่ซวงเอ๋อร์เข้ามาในลานบ้าน นางก็เอ่ยกับเมียเจ้าเกอพร้อมรอยยิ้ม
“พวกเจ้ากินแล้วหรือ”
เมียเจ้าเกอก้าวตามหลังสตรีทั้งสอง “ยังมิทันได้กิน เพิ่งนั่งลง พวกรีบล้างมือเตรียมกินข้าวเถิด!”
“อ้อ ได้เจ้าค่ะ!”
โฉเสี่ยวเจวียนและเยี่ยซวงเลี้ยวไปตักน้ำจากอ่างข้างตุ่มน้ำมาล้างมือ
หญิงชราเยี่ยมองดูทั้งสองก้าวเข้าประตูมาทีละคน ก็ขมวดคิ้วถาม “เหตุใดกลับช้าแล้วยังมิได้กินข้าว พี่ใหญ่ของพวกเจ้ามิให้ข้าวกินหรือ”
“.......”
คำถามเช่นนี้ เยี่ยซวงไม่คิดจะรับคำด้วยซ้ำ
โฉเสี่ยวเจวียนจูงเยี่ยซวงให้นั่งลง แล้วจึงตอบคำถามอาผู้เป็นญาติ
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่แบ่งเงินให้พวกเรา จึงได้ล่าช้าไปบ้าง พี่ใหญ่บอกให้พวกเราอยู่กินข้าว แต่เห็นว่าราตรีล่วงเลยมากแล้ว พวกเราจึงมิได้กินที่นั่น”
ทันทีที่หญิงชราเยี่ยได้ยินว่าแบ่งเงิน ดวงตาก็ลุกวาวด้วยความตื่นเต้น
“แบ่งเงิน แบ่งได้เท่าใด”
เยี่ยซวงดึงแขนเสื้อโฉเสี่ยวเจวียนใต้โต๊ะเบา ๆ
โฉเสี่ยวเจวียนหันมองนางแวบหนึ่ง “ก็มิมากนัก รอกินข้าวเสร็จแล้ว ข้ากับซวงเอ๋อร์จะนำออกมาครึ่งหนึ่งมอบให้ท่าน”