"เจ้าจะมีความคิดอะไรได้ พวกมันไม่เชื่อฟังก็เพราะเรียนมาจากเจ้าทั้งนั้น ดูสิเจ้าสอนพวกมันจนเป็นเช่นไร? ทรยศบิดามารดา อกตัญญูแท้......."
"......."
เยี่ยจือชิวมองไปยังผู้เป็นแม่ที่เอาแต่หาเหตุไร้สาระ แล้วหันไปหาผู้เป็นพ่อ
"ให้เขาพูดบ้าง เจ้าหุบปากก่อน!"
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยลากตัวภรรยาที่กระโดดกระทืบเท้าอยู่กับพื้นกลับมา
กลับถึงเตียงอิฐแล้ว หญิงชราเยี่ยใช้สายตาอันมืดหม่นจับจ้องบุตรชายทั้งสอง
"พ่อ แม่ การแต่งภรรยาเป็นเรื่องตลอดชีวิต หากเขาไม่เต็มใจ พวกท่านก็บังคับเขาไม่ได้ หากแต่งทั้งที่เช่นนั้นจริง ย่อมทำให้เสี่ยวเจวียนลำบากกาย เหล่าซื่อเองก็ไม่มีความสุข ฝืนใจอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต พวกท่านก็คงไม่ประสงค์เห็นเช่นนั้นใช่หรือไม่?"
คำพูดของเยี่ยจือชิวยังไม่สิ้น หญิงชราเยี่ยก็เร่งเร้าเอ่ยว่า "เขากล้าทำให้เสี่ยวเจวียนน้อยใจหรือดูเถิด ข้าจะตีให้ตาย"
"พวกท่านตอนนี้ก็แยกครัวกันแล้ว เจ้าจะคุมเขาได้ชั่วครู่ แต่จะคุมเขาไปทั้งชีวิตได้หรือ?" เยี่ยจือชิวพรั่งพรูออกมา
"เขา......." หญิงชราเยี่ยสิ้นคำโต้ตอบ
"สี่ตี้ของข้าใคร่อยากมีครอบครัวแล้ว หลังจากนี้ให้เขาค่อย ๆ หาคนที่เหมาะสมด้วยตนเอง ผู้ที่คิดจะใช้ชีวิตด้วยกันอย่างจริงใจ ค่อยแต่งงานก็ไม่สาย ส่วนเสี่ยวเจวียน......."
เยี่ยจือชิวทราบดีว่าคำพูดบางอย่างออกจากปากตนนั้นไม่สมควร แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงเพียงนี้ ก็จะพะวงมากมิได้อีก