ยามเที่ยงวัน เยี่ยซวงล้างมือเตรียมช่วยท่านสะใภ้รองและท่านสะใภ้สามทำอาหารกลางวัน
กลับถูกพวกนางผลักออกจากครัว บอกว่าเพิ่งกลับมาถึงบ้านจะให้น้องสะใภ้เข้าครัวได้อย่างไร
หญิงชราเยี่ย่นั่งเด็ดผักอยู่ในลานบ้าน ข้างๆ ยังมีโฉเสี่ยวเจวียนนั่งยองๆ อยู่
"ซวงเอ๋อร์ เจ้ามานี่เถิด ในครัวไม่จำเป็นต้องใช้เจ้า มาคุยกับข้าและพี่สาวเจ้าสักหน่อย"
เยี่ยซวงทำได้เพียงถูมือ หาม้านั่งเตี้ยๆ ตัวหนึ่งมานั่งลงเด็ดผักพร้อมกับพวกนาง
"ท่านแม่ พี่ใหญ่แต่งงานแยกครัวเรือนไป ข้าเข้าใจได้ เหตุใดพี่สี่และพี่ห้าถึงแยกออกไปด้วยเล่า"
หญิงชราเยี่ยฟังนางถามเช่นนี้ สีหน้าก็ไม่ยินดีนัก
"จะด้วยเหตุใดได้อีก ก็ปีกกล้าขาแข็งแล้วน่ะสิ คิดว่าอยู่บ้านแล้วขาดทุน รนหาที่จะไปใช้ชีวิตกับคนนอกทุกวัน"
"คนนอกอะไรกัน" เยี่ยซวงมองไปยังโฉเสี่ยวเจวียนข้างๆ อย่างสงสัย
อีกฝ่ายส่ายหน้า
"คนนอกอะไรได้อีก ก็หลินซีกับพี่ใหญ่ของนางนั่นแหละ"
"หลินซีก็คือท่านพี่สะใภ้ใหญ่ของข้าหรือ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ของข้าอยู่หมู่บ้านไหน ห่างจากที่นี่มากหรือไม่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่อายุเท่าไร หน้าตางดงามหรือไม่"
หญิงชราเยี่ยถูกคำถามรัวเป็นชุดของบุตรสาวถามจนรำคาญใจ
"พอแล้ว พอแล้ว ที่นี่ก็ไม่ต้องให้เจ้าช่วยแล้ว เจ้าไปเล่นที่อื่นสักครู่เถิด"
โฉเสี่ยวเจวียนวางผักในมือลงในอ่างไม้ใส่น้ำสะอาดข้างๆ "น้องซวงเอ๋อร์ ข้าพาเจ้าไปดูพี่รองและพี่สามจับปลากันดีหรือไม่"