เรือนสี่ชั้นในแต่เดิมเตรียมไว้ให้เซี่ยจืออันแต่งภรรยาแล้วใช้เป็นเรือนหลัก
หากถึงเวลานั้นนายหญิงมาเยือนเรือนพักด้วย การพักที่เรือนหลักชั้นในสุดย่อมเหมาะสมที่สุด
ที่นี่ปลูกดอกไม้และต้นไม้มากมายที่หลินซีไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ต่อให้นางมาจากโลกสมัยใหม่ ก็ไม่เคยได้ยินได้เห็นดอกไม้เหล่านี้
“ดอกไม้นี่งามเกินไปแล้ว!”
เยี่ยจือซ่วงมองไปยังที่ซึ่งดอกไม้บานสะพรั่งเป็นกลุ่มก้อน ชี้ให้หลินซีและคนอื่นๆ ดู
ยามนี้เป็นฤดูร้อนแล้ว ดอกไม้มากมายบานสะพรั่งเต็มที่ สีแดง เหลือง ม่วง ชมพู หลากสีสันงดงามยิ่งนัก
หลินซีเองก็อดมิได้ที่จะมองจนเคลิบเคลิ้ม
“เสี่ยวเม่ยชอบหรือไม่?” หลินตงมองน้องเล็กที่ยืนเหม่ออยู่ข้างๆ ถามด้วยรอยยิ้ม
หลินซีผงกศีรษะ “ชอบแน่นอนเจ้าค่ะ ดอกไม้งามเพียงนี้ ใครเล่าจะไม่ชอบ!”
“ชอบหรือ เช่นนั้นข้าจะให้เซี่ยจืออันช่วยหามาให้อีกสักหน่อย กลับบ้านไปปลูกให้เต็มลานบ้าน เป็นอย่างไร?”
หลินตงรู้สึกว่าของพวกนี้ สำหรับเซี่ยจืออันแล้วน่าจะจัดการได้ง่ายดายนัก
“ไม่ต้องดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ นี่ลำบากเกินไปแล้ว!”
หลินซีรีบปฏิเสธ นางมิอยากให้พี่ใหญ่ต้องรบกวนผู้อื่นเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้
หลินตงแอบจดจำไว้ในใจ รอภายหลังเซี่ยจืออันกลับมา เขาต้องถามเขาเรื่องดอกไม้นี้
หลังจากเดินชมเรือนสี่ชั้นในเสร็จ หลินซีและเยี่ยจือชิวก็ได้เปิดหูเปิดตาอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงว่าเรือนจะถูกแต่งแต้มให้งดงามได้ถึงเพียงนี้