รุ่งขึ้น กินอาหารเช้าแล้ว ทั้งห้าคนก็ว่างงานไม่มีอะไรทำ
“อาม่าฝู ข้ากับน้องสาว น้องเขย และพี่น้องอยากไปเที่ยวภูเขาด้านหลังสักหน่อย ตอนเที่ยงไม่ต้องทำอาหารของพวกเราแล้ว พวกเราหาอะไรกินกันในภูเขาเองก็พอ”
หลินตงมองภูเขาใหญ่ด้านหลังตำหนัก ก่อนหน้านี้เซี่ยจืออันกับพวกชอบเข้าป่าตีกระต่ายป่าและไก่ป่าแถวนั้น นับว่าคุ้นเคยพอสมควร
“ในภูเขาอันตรายนะ พวกเจ้า.......” อาม่าฝูเป็นกังวลอยู่บ้าง
แม้ภูเขาลูกนี้ไม่ลึก แต่ก็มีหมาป่าและหมี หากพวกเจ้าเป็นอะไร.......
นางจะอธิบายกับนายท่านของพวกนางอย่างไร!
“อาม่าฝูไม่ต้องกังวล พี่น้องสามคนนี้ล้วนเกิดจากพรานป่า ไม่กลัวหมาป่าหมีนั่นหรอก” หลินตงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
น้องสาวของเขายังเคยล่าหมีตาบอดมาแล้ว นี่จะมีสิ่งใดทำให้พวกเขากลัวได้
นอกจากนี้ เขาเข้าภูเขานี้มานับครั้งไม่ถ้วน ที่ไหนเลยจะมีหมีตาบอด อย่างมากก็แค่หมูป่ากับหมาป่ากระมัง!
พวกเขาไม่กลัวหรอก
“อย่างนั้นก็ได้เถิด ให้ข้าให้เสี่ยวเอ๋อเตรียมอาหารให้พวกเจ้าติดไปสักหน่อยดีไหม?” อาม่าฝูยังไม่วางใจกล่าว
หลินตงรีบปฏิเสธ
“ไม่ต้องลำบากอาม่าฝูเลย ในภูเขาช่วงนี้ผลไม้ป่าและองุ่นป่าสุกแล้วนี่ อีกครู่พวกเราจับไก่ป่ากระต่ายป่าย่างกิน ถือโอกาสเก็บผลไม้ป่ากินไปด้วย”
อาม่าฝูได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ก็เบาใจลง
“เช่นนั้นก็ตามเถิด คุณชายหลิน พวกเจ้าอย่าได้เดินลึกเข้าไปเป็นอันขาดนะ เพียงเที่ยวแถวกลางภูเขาแล้วกลับมาเถอะ รีบกลับมาก่อนฟ้ามืด”