“แต่จะสิ้นเปลืองน้ำเกินไปหรือไม่” หวังกั่วโบกมือปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า
เยี่ยจือซ่วงชี้ให้เขาดู “เจ้าดูฟืนในลานบ้านเรา และสายน้ำหน้าประตูนั่นสิ พวกเราดูเหมือนจะขาดน้ำขาดฟืนหรือ จงชำระร่างกายให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เถิด หาไม่แล้วคนในหมู่บ้านเห็นสภาพพวกเจ้าเช่นนี้ ยังไม่รู้อีกว่าจะคิดว่าเราทารุณครอบครัวเจ้าสี่คนเสียอีก”
“มิ มิได้ ท่านห้าไม่เคยทารุณข้าน้อยเลย” หวังกั่วเอ่ยอย่างตื่นตระหนก
เยี่ยจือซ่วงหัวเราะ “ข้าแค่หยอกเจ้าเล่น เห็นเจ้าเอาเรื่องเป็นจริงแล้ว รีบไปต้มน้ำก่อนเถิด ข้าจะไปหาเสื้อผ้าให้เจ้าสองชุด” กล่าวจบก็เดินไปยังเรือนทางทิศตะวันออก
ค้นในตู้ได้ชุดของตนสองชุด เมื่อก่อนสวม ตอนนี้ใส่แล้วคับไปบ้าง แต่หวังกั่วสวมยังพอได้ ส่วนท่านอาแซ่หวังสวม...เกรงจะคับไปบ้าง
เขาไปพลิกหากระทั่งในห้องท่านสี่ข้างๆ ก็หาชุดที่พอดีไม่พบ
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่มีเสื้อผ้าที่ไม่สวมแล้วบ้างหรือไม่ ข้าอยากหาชุดให้ท่านอาแซ่หวังสักสองชุด ของข้าและท่านสี่เกรงว่าท่านคงสวมไม่ได้...”
จนหาทางมิได้ เหล่าอู่ได้แต่ขอความช่วยเหลือจากหลินซี
“เดี๋ยวข้าลองหาให้ดู”
หลินซีนึกถึงชุดบนตัวของหวังจือและหวังมั่น ก็เห็นว่าควรหาเสื้อผ้าให้พวกนางเปลี่ยนสักสองชุด
นางกลับเข้าเรือนของตน เก็บผ้าปูที่นอนบนเตียงเข้ากล่องมิติ แล้วเก็บข้าวของของสองสามีภรรยาจากตู้และหีบเข้ากล่องมิติทั้งหมด
เรือนนี้จัดการให้ว่างลงก่อน ให้หวังจือและหวังมั่นได้อยู่