ช่วงที่ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน ในหุบเขาเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่องหนึ่ง
เยี่ยต้าจ้วงตาย
ครอบครัวของหลินซีและเยี่ยจือชิวเป็นกลุ่มสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้
เพราะพี่ตง เหล่าซื่อ และเหล่าอู่ล้มป่วย ช่วงวันที่ฝนตกพวกเขาจึงพักอยู่ที่หุบผาเล็กตลอด มีเพียงยามค่ำเยี่ยจือชิวจึงกลับมาที่ลานบ้านในหุบเขา
วันนั้นน่าจะเป็นวันที่สองของพายุฝน ซ่งชื่อตื่นแต่เช้าไปทำอาหาร เสร็จแล้วก็เรียกซานจ้วงกับซื่อจ้วงให้มาตื่นกินข้าว ส่วนตนเองก็ยกโจ๊กที่เตรียมไว้ให้ต้าจ้วงเดินไปส่งให้เขาถึงห้อง
พอซ่งชื่อก้าวเข้าห้องก็ได้กลิ่นประหลาดที่บอกไม่ถูก คล้ายกลิ่นฉี่ เธอเปิดประตูหน้าต่างจนหมด เตรียมจะเรียกต้าจ้วง แต่เรียกไปหลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบ
ไร้สุ้มเสียงใดๆ
นางตกใจ คิดว่าต้าจ้วงป่วยอีกแล้ว
วางอ่างข้าวลงตั้งใจจะเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเยี่ยต้าจ้วงหน้าซีดขาว ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง
นางตกใจจนร้องไห้พลางตะโกนเรียกซานจ้วงกับซื่อจ้วง
"ซานจ้วง ซื่อจ้วง เจ้าสองคนมาดูท่านพี่ใหญ่เร็ว เหตุใดเรียกเท่าไรเขาก็ไม่ตอบ?"
ซ่งชื่อหวาดกลัวจนไม่กล้าแตะใบหน้าของเขา เกรงว่าหากเป็นเรื่องร้ายแรงจริง
นางทำใจไม่ได้
ซานจ้วงกับซื่อจ้วงได้ยินเสียงร่ำไห้รันทดของแม่ก็ตกใจ
วิ่งฝ่าสายฝนมาที่ห้องพี่ใหญ่ เมื่อเห็นคนบนเตียงทั้งสองก็ชะงักค้างอยู่กับที่
"มัวอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไมกัน เข้ามาดูพี่ใหญ่ของเจ้า เรียกเขาทีสิ!"
ซ่งชื่อตาแดงก่ำมองพี่น้องสองคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น