ในป่าลึก หากไม่มีผู้ร่วมคณะย่อมไม่ควรไปเพียงลำพังเป็นอันขาด เพราะที่นี่มีภยันตรายซ่อนเร้นอยู่มากเกินไป
ไม่เพียงมีสัตว์ร้ายและอสรพิษปรากฏตัว แต่ที่มากกว่านั้นคือหลุมพรางและหน้าผาที่ไม่มีใครรู้จัก
ดังเช่นที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ หลินซีกำลังเดินเสาะหาสมุนไพรอยู่ ประมาทไปนิดเดียวเกือบตกลงไปในหลุมใหญ่แห่งหนึ่ง
หลุมเช่นนี้ดูเหมือนเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์ตามธรรมชาติ
ลึกหลายฉื่อ อีกทั้งภายในยังมีวัชพืชขึ้นรกชัฏ
หากไม่สังเกตให้ดี ย่อมไม่รู้เลยว่านั่นคือหลุม
โชคดีที่เยี่ยจือชิวซึ่งอยู่ข้างกายนาง มือไวตาไวฉุดนางไว้ได้
“คุณพระช่วย ข้าตกใจแทบตาย!”
หลินซีได้สติแล้วยังคงหวาดหวั่นอยู่บ้าง
“ที่นี่เหตุใดจึงมีหลุมเช่นนี้มากมายนัก......”
หลินตงเองก็งุนงงอยู่บ้าง พวกเขาหลายคนเพิ่งมาทางนี้เป็นครั้งแรก
“ถ้าเป็นสัตว์ร้ายตกลงไป คงไม่รอดกระเดียดกระดูกแตกแน่” เยี่ยจือซ่วงกล่าวพลางส่องมองลงไปในโพรงหลุม
“ข้างในดูเหมือนลึกมากเลยนะ!”
เยี่ยจือชิวดึงห้าตี้ผู้อยากรู้อยากเห็นไว้ “เจ้าค่อย ๆ หน่อยเถิด อย่าตกลงไปล่ะ!”
“อ้อ!”
เยี่ยจือซ่วงลุกขึ้น ถอยห่างจากโพรงหลุมไปสองสามก้าว
“ไปกันเถิด ทุกคนระวังใต้เท้าด้วย อย่าตกลงไปในหลุมลึก”
หลินซีแบกกระบุงขึ้นหลัง หาไม้มาได้ท่อนหนึ่งถือไว้ในมือ เดินไปพลางใช้แหวกหญ้ารกข้างหน้า ดูว่ามีโพรงหลุมหรืองูอะไรบ้างหรือไม่
ขากลับตลอดทางนี้ ที่ตื่นเต้นที่สุดนับว่าเป็นเซี่ยจืออันและหวังกั่ว
พวกเขาสองคนเห็นอะไรก็อยากรู้ไปหมด
“นั่นคือเก้งหรือพ่ะย่ะค่ะ ท่านสี่”