"ตั้งรกรากที่นี่คงไม่เหมาะ เมื่อเทียบกับที่นี่แล้ว ข้ายังชอบอยู่ในหุบเขามากกว่า ฮ่าๆๆ......."
"เจ้าโง่เอ๊ย!" เยี่ยจือชิวใช้ปลายจมูกแตะปลายจมูกของนางเบาๆ
"เจ้าชอบอยู่ที่ใด พวกเราก็อยู่ที่นั่น ไม่ว่าจะเป็นหุบเขาหรือในเมืองชิงโจวแห่งนี้ เพียงแค่เจ้าต้องการ ข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า"
"ดี!"
หลินซีตอบกลับด้วยความยินดี หันกลับมาจูบแก้มของเขา
ขณะที่เยี่ยจือชิวกำลังจะจูบตอบนาง เสียงเคาะประตูห้องของพวกเขาก็ดังขึ้น
"พี่ใหญ่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พวกท่านเตรียมพร้อมหรือยัง พวกเราออกไปเที่ยวข้างนอกกันเถอะ!"
"........"
เยี่ยจือชิวรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นึกสาปแช่งไอ้เหล่าอู่นั่นอยู่ในใจ มาถูกจังหวะเสียจริง
หลินซีเห็นสีหน้าไม่พอใจของเขาก็หัวเราะ "พอเถิดน่า กลับมาตอนกลางคืนค่อยว่ากันใหม่ ไปกันเถอะ!"
"จริงหรือ?" แววตาของเยี่ยจือชิวเป็นประกายขึ้นมา
ตั้งแต่เดินทางออกมา เขาไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับภรรยามาหลายวันแล้ว
"จริงสิ ไปกันเถอะ!" หลินซีจูงมือเขาเดินตรงไปที่ประตูห้อง
"พี่ใหญ่!"
พอเปิดประตูออกก็เห็นหลินตงยืนอยู่ข้างๆ เยี่ยจือชิวเอ่ยทักขึ้นด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย
"อืม พวกเราไปกันเถอะ!"
หลินตงมองดูสีหน้าของเขา ราวกับกำลังทำเรื่องดีๆ แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
ทั้งห้าคนออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ผู้คนชุมนุมกันมากที่สุด
ตลาดกลางคืนตั้งอยู่ริมทะเลสาบเยี่ยน
ทะเลสาบเยี่ยนเป็นทะเลสาบที่กว้างและยาวมาก ทอดยาวพาดผ่านกลางเมืองชิงโจว
แม้ในยามที่ภัยแล้งรุนแรงที่สุด น้ำในทะเลสาบแห่งนี้ก็มิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ชาวเมืองต่างเล่าขานว่าชิงโจวมีเทพเจ้าทรงคุ้มครอง