หลินซีเองก็เปลี่ยนเป็นอาภรณ์ชุดใหม่
กระโปรงยาวแพรเขียวชายเซียน เสื้อป้ายผ่ากล้วยไม้หยกล้ำ คาดสายรัดเอวชุนจินทอทอง พาดผ้าบางกรุ่นหลิวคลุมแขน
อาภรณ์ชุดนี้เยี่ยซวงและโฉเสี่ยวเจวียนตัดเย็บให้แก่นางโดยเฉพาะ
เมื่อครั้งที่ทอผ้าไหมผืนแรกสำเร็จ พวกนางไปขอให้ห้าอาม่าผู้ย้อมสีเก่งที่สุดในหมู่บ้านช่วยย้อมผ้าสีเขียวให้
ทั้งสองใช้เวลากว่าครึ่งเดือนจึงตัดเย็บอาภรณ์ชุดนี้สำเร็จ ตั้งใจมอบให้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่เพื่อแสดงความขอบคุณ
หลินซีซาบซึ้งจนแทบกลั้นน้ำตา เก็บไว้ในมิติตลอดไม่ยอมหยิบมาใช้
เมื่อครู่ยังคิดจะหาซื้อสักชุดในร้านค้าสะดวก ทว่าพอเห็นอาภรณ์ชุดนี้ก็ไม่อาจละสายตาได้
นางตั้งใจจะสวมออกมาให้พี่ใหญ่กับเยี่ยจือชิวพวกเขาดู
อยู่ที่นี่มาปีหนึ่งแล้ว นางยังทำได้เพียงมวยผมเรียบง่าย ใช้ปิ่นไม้ท้อปักตรึงรวบไรผมทั้งหมดขึ้นไปบนศีรษะ
มีเส้นผมปรกหน้าอยู่สองสามเส้นที่หวีขึ้นไม่ได้ นางก็ขี้เกียจใส่ใจ ปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น
“พี่ใหญ่!”
หลินซีออกจากเรือนมา เยี่ยจือชิวกับเหล่าซื่อ เหล่าอู่พวกเขายังง่วนอยู่กับอาภรณ์และทำผมอยู่ในห้อง
มีเพียงหลินตงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหินในลาน
“ซี ซีเอ๋อร์?”
หลินตงแทบไม่เชื่อว่าคนตรงหน้าคือเสี่ยวเม่ยของตน
นี่...งามตระการตาเกินไปแล้ว!
“เจ้าเป็นซีเอ๋อร์จริง ๆ หรือ?”
หลินซียิ้มเบา “พี่ใหญ่ เหตุใดจึงเอ่ยเช่นนี้ ไม่ใช่ซีเอ๋อร์แล้วจะเป็นใครได้?”