"พี่ใหญ่หลิน ท่านเองหรือ!"
หลินตงตรวจตราซ้ายขวารอบประตู
"ได้ยินเสี่ยวเม่ยข้าบอกว่า ตอนเที่ยงวันเจ้าไปหาข้าที่บ้านหรือ"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นใจเต้นระส่ำมาตลอด บัดนี้เมื่อเห็นเขา กลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
"พี่ใหญ่หลิน เชิญเข้ามาพูดคุยกันก่อนเถิด"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นรีบเปิดประตูลานบ้าน รับเขาเข้าไป
"พี่ใหญ่หลิน ขอร้องท่าน ช่วยพวกเราแม่ลูกด้วยเถิด!"
กล่าวจบ หลี่ชุ่ยอวิ๋นก็คุกเข่าลงต่อหน้าหลินตง
"แม่นางหลี่ นี่เจ้าทำอะไรกัน มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดเถิด!"
หลินตงคิดจะก้าวไปห้ามนาง แต่ก็ฉุกคิดถึงมารยาทชายหญิง มือจึงค้างกลางอากาศ
หลี่ชุ่ยอวิ๋นอดไม่ได้ ร่ำไห้ฟ้องต่อเขา
"ข้าจนตรอกจริง ๆ จึงนึกถึงคำที่พี่ใหญ่หลินเคยบอกข้าไว้ ขอร้องท่าน ช่วยชีวิตลูกน้อยที่น่าสงสารของข้าเถิด ข้าตายก็ไม่เสียดาย แต่ข้าไม่อยากให้เขายังเล็กเพียงนี้ก็......."
หลินตงร้อนใจขึ้นมา "เกิดเรื่องอะไรกันแน่ เจ้าเล่ามาละเอียด เราช่วยกันคิดหาทาง"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นหยุดร่ำไห้ แล้วจึงเล่าให้เขาฟังอย่างละเอียด
"เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง เจ้าวางใจ! เจ้าไม่ต้องตาย โกวเอ่อร์ก็จะไม่ขาดแม่ เจ้าจงวางใจเถิด!"
หลินตงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงก้มลงบอกนางว่า "เช่นนี้ เจ้าจง........"
"ได้ ข้าฟังพี่ใหญ่หลินทุกอย่าง"
ราตรีกาล
จันทร์สกาวลอยเด่นกลางเวหา
ทั่วทั้งหุบเขาเงียบสงัดดั่งผืนน้ำ
ทางตะวันออกของหมู่บ้าน เงาดำเงาหนึ่งแอบย่องไปตามทางเล็ก ๆ ริมหมู่บ้าน