“เป็นไหเล็กเช่นนี้”
หลินตงล้วงไหเล็กออกมาจากอกเสื้อให้พวกเขาดู
“นี่ก็ไม่เล็กเลย หากอยู่ที่อำเภอคงต้องหนึ่งตำลึงกระมัง?”
“เกือบจะเช่นนั้น!”
หลินตงหัวเราะ “พวกเจ้ากลับไปแล้วไปหาเสี่ยวเม่ยข้าซื้อได้ 50 อีแปะ ไม่น้อยไปกว่านี้”
“ดีนัก ข้ากลับไปต้องซื้อสองไหติดตัว ของสิ่งนี้มีไว้ย่อมดีกว่าไม่มี”
“ข้าขอซื้อหนึ่งไหด้วย”
“ข้าด้วย!”
เยี่ยจือชิวมองสมองด้านการค้าของพี่ใหญ่สะใภ้ รู้สึกขบขัน
“ทุกคนระวังใต้เท้า ระวังงูออกมา”
“อ้อ!”
คนที่คุยกันก็ไม่กล้าประมาท หยิบกิ่งไม้บนพื้นถือไว้ในมือ เดินต่อไปข้างหน้า
“พี่ตง ยานั่นคืนนี้พวกเราใช้ต่อได้หรือไม่?”
หลินตงเกรงใจ “แค่นี้จะอะไรกัน พวกเจ้าใช้ก็ไปหาข้าได้ตามสะดวก”
“อ้าย!”
“ขอบคุณพี่ตง!”
“พี่ตง ข้าก็ใช้”
“ได้”
ในหุบเขา ด้านตะวันตกของหมู่บ้าน
หน้าบ้านยายเฉินผู้คนแน่นขนัด
“วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ควรให้ท่านอาสะใภ้เฉินลงหลุมสู่สุคติเสียที!” เยี่ยเหวินพูดกับผู้อาวุโสในหมู่บ้านหลายคนข้างกาย
ทุกคนพยักหน้า ขึ้นหน้าจุดธูปทีละคน คารวะ
หลี่ชุ่ยอวิ๋นคุกเข่าอยู่ด้านข้างห้องพิธี ขอบคุณผู้มาเคารพศพ
เพราะยายเฉินไม่มีญาติและบุตร
มีเพียงหลี่ชุ่ยอวิ๋นกับหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันไม่กี่คนร่วมเฝ้าศพ
หลินซีถูกหลี่ชุ่ยอวิ๋นขอร้องให้ช่วยดูแลบุตรชายนาง
หลังกินอาหารเช้า หลินซีจึงอุ้มบุตรชายหลี่ชุ่ยอวิ๋นนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากลานบ้านเล็ก