หลังกินอาหารเย็นเสร็จ หญิงสาวนามเสี่ยวเอ๋อที่หลินตงเอ่ยถึงก่อนหน้าก็เข้ามาเก็บถ้วยตะเกียบ
“คุณชายหลิน ไม่ได้พบกันเสียนาน!”
“คุณหนูตู้!”
หลินตงผงกศีรษะให้นาง ถือว่าเป็นการทักทาย
“ท่านนี้คือคุณหนูของท่านสินะ หน้าตาละม้ายคล้ายท่านยิ่งนัก” ตู้เสี่ยวเอ๋อคลี่ยิ้มก่อนคารวะหลินซีหนึ่งครั้ง
หลินซีถูกนางคารวะเข้าเช่นนั้น ถึงกับยืนตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรตอบรับอย่างไร
คิดจะเลียนแบบนางคารวะตอบ แต่พอใคร่ครวญดูแล้ว ท่าคารวะนั้นดูคล้ายเป็นของคนรับใช้เท่านั้น
นางจึงยิ้มอย่างขัดเขินให้ “คุณหนูตู้ดีเจ้าค่ะ!”
“คุณหนูของท่านช่างมีรูปโฉมงดงามยิ่งนัก ราวกับสตรีหลุดออกมาจากภาพวาด”
ตู้เสี่ยวเอ๋อไม่ค่อยพบคุณชายพาสตรีกลับมายังจวน นางที่มาที่จวงเอ๋อนี้ล้วนเป็นสหายทางธุรกิจและแขกเหรื่อ
ไม่มีสตรีใดมาเยือนเลย นางจึงไม่รู้จะต้อนรับหลินซีอย่างไรดี
เกรงว่าหากร้อนรนเกินไปจะทำให้นางตกใจ กลัวว่าต้อนรับไม่ทั่วถึง จะทำให้รู้สึกห่างเหิน
ชั่วขณะหนึ่ง นางก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี
“คุณหนูตู้ เจ้าไม่จำต้องเกรงใจเช่นนี้ พวกเราเพียงพักอาศัยชั่วคราวสักสองวัน อย่าปรนนิบัติพวกเราดั่งแขกเลย ปฏิบัติเช่นเดียวกับที่ทำต่อคุณชายของเจ้าตามปกติก็พอ”
หลินตงเห็นนางลำบากใจ จึงยืนอยู่ด้านข้างแล้วกล่าวยิ้มๆ
“อือ...กระนั้น...แต่ท่านเป็นคนที่คุณชายให้ความสำคัญที่สุด พวกเรามิกล้าบกพร่องแม้สักนิด” ตู้เสี่ยวเอ๋อหวาดเกรงเล็กน้อย