เยี่ยจือชิวเรียกพวกเขาออกไปนอกเรือน ยกม้านั่งมาให้พวกเขานั่งในลานบ้าน
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยมองดูสี่ตี้นอนบนเตียงเหมือนกำลังหลับ ไม่รู้ว่ากำลังหลับอยู่หรือหมดสติกันแน่
“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ แล้วหรือ?”
เยี่ยจือชิวพยักหน้า “ซีเอ๋อร์รักษาได้ทันท่วงที ปลอดภัยแล้ว! ต่อจากนี้ก็แค่พักฟื้นดี ๆ ก็พอ”
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยเอ่ยซ้ำหลายครั้ง แล้วจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ดูแลน้องสี่ให้ดีเถิด ขาดเหลือสิ่งใดก็บอกกับทางบ้าน!”
“ทราบแล้วท่านพ่อ”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยหันไปมองหลินซีที่กำลังต้มยาอยู่ข้าง ๆ “เช่นนั้นพวกเจ้าก็ไปยุ่งเถิด พวกเราจะไม่รบกวนพวกเจ้าที่นี่แล้ว”
เอ่ยจบจึงส่งสัญญาณให้หญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นกลับไป
หญิงชราเยี่ยลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ตบเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
โฉเสี่ยวเจวียนจับมือเยี่ยซวงอย่างกระวนกระวาย สายตาวิงวอนนาง
เยี่ยซวงเฉลียวฉลาดนัก เพียงแวบเดียวก็มองออกว่านางคิดอะไรอยู่
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านกับเจ้าเกอและซานกลับไปก่อนเถิด ข้าขออยู่ที่นี่กับพี่เสี่ยวเจวียนอีกสักพัก รอสี่ตี้ฟื้นแล้วค่อยกลับ”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยหันกลับมามองบุตรสาวคนเล็ก รวมถึงหลานสาวที่อยู่ข้างนาง
“ได้ อย่ามืดค่ำเกินไปก็แล้วกัน!”
“ทราบแล้วท่านพ่อ!”
เยี่ยซวงรอให้พวกเขาออกจากลานเรือนเล็กไปแล้ว จึงคล้องแขนโฉเสี่ยวเจวียนเดินไปข้างหลินซี
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พวกข้าช่วยอะไรท่านได้บ้างหรือไม่?”