"แล้วคนในหมู่บ้านเราที่ถูกถอนชื่อออกจากทะเบียนจะทำอย่างไรกันเล่า?" หลินซีมองพี่ใหญ่ด้วยความสงสัย
"เรื่องนี้ตอนนั้นเราก็ถามไปแล้ว เขาบอกว่าหมู่บ้านเรานั้นสามารถไปแจ้งที่ว่าการอำเภอในท้องที่ว่าเป็นคนพลัดถิ่นได้ โดยบอกว่าแต่เดิมต้องจำใจละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนไปเพราะทุพภิกขภัย บัดนี้มีนโยบายใหม่ลงมาแล้ว จึงกลับมายังถิ่นเดิมเพื่อรับการจัดสรร" หลินตงตอบ
"ที่ว่าการอำเภอจะยินยอมหรือ?"
หลินซีคิดในใจว่าย่อมไม่ง่ายดายเช่นนั้นแน่
"จนปัญญาก็เปลี่ยนที่ว่าการอำเภอเสียมิใช่หรือ หาใช่มีเพียงอำเภอชิงเหอเท่านั้นไม่"
"......."
"อำเภอฟางจะได้การหรือไม่?"
เยี่ยจือชิวหวนคิดไปถึงเขตแดนที่พวกเขาออกมาจากหุบเขาครั้งแรก หากตั้งหมู่บ้านอยู่ที่นั่นได้ หนึ่งคือใกล้ตัวอำเภอ สองคือออกจากหุบเขาก็สะดวก
"นายอำเภอฟางเป็นสหายเก่าข้าน้อย บางทีข้าน้อยอาจช่วยพวกท่านได้?" เซี่ยจืออันเสนอตัว
หลินซีและเยี่ยจือชิวตื่นเต้นขึ้นมา "จริงรึ?"
"เป็นแน่!"
เซี่ยจืออันจะหยิบพัดขึ้นมากางจนเป็นนิสัย จึงเพิ่งรู้ว่ามือเปล่า จะมีพัดที่ไหนเล่า
"ถ้าเช่นนั้นเราค่อยหารือกันอีกครั้งเถิด ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่นอาจยังไม่อยากออกไป!"
ยามนี้ทุกคนอุตส่าห์ตั้งหลักแหล่งจนสงบสุขแล้ว ภายในหลายปีนี้คงยังไม่อยากออกไป
"ได้ พวกท่านต้องการเมื่อใด แจ้งข้าก็พอ"
หลินซีมองทั้งสองที่อิ่มหนำสำราญแล้ว จึงเอ่ยถามเรื่องการจำหน่ายสินค้าปัก