ช่วงนี้ในหมู่บ้าน นางใดที่รู้จักการเย็บปัก ไม่ว่าจะว่างหรือไม่ก็จะถือสะดึงมานั่งปักผ้า ซุบซิบเรื่องชาวบ้านอยู่ใต้ต้นไหวย์ชรา
เมื่อเห็นเยี่ยจือชิวและหลินซีเดินลงมาจากภูเขา พวกนางก็พากันปั่นป่วนชื่นชมสามีภรรยาคู่นี้ไม่หยุด
“เจ้าเยี่ยจือชิวนี่ตั้งแต่แต่งหลินซีมา ชีวิตก็ดีวันดีคืน ขาที่เคยเสียก็หายดี ไม่พอ ดูตอนเขาขึ้นภูเขา ยังล่าเหยื่อเก่งเหมือนเก่าเลย”
ภรรยาหลิวฟู่กุ้ยพยักหน้าเห็นด้วย “แม่หนูซีคนนั้นเป็นดวงนำโชคเสียจริง โรคของข้านางก็รักษาหาย ข้านึกว่าชีวิตนี้คงสิ้นแล้ว พร้อมจะตายจาก แต่ถูกนางช่วยชีวิตกลับมา ทั้งยังใช้แค่ผักป่าธรรมดา ๆ ที่เรากินกันนี่แหละรักษาหาย เจ้าว่ามหัศจรรย์หรือไม่”
“ท่านอามารดาหลิวก็นับว่าวาสนาดี ที่ได้เจอหลินซี”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ได้ยินว่าคราวนี้หลินตงออกไปส่งผ้าปักข้างนอกอีกแล้วหรือ”
“อือ เมื่อวานไป”
“คราวนี้ส่งไปเท่าใด” ชายวัยฉกรรจ์บางคนซักถามด้วยความใคร่รู้
สะใภ้คนรองของหลิวตาบอดอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน นั่งข้าง ๆ แม่สามีของตน
“งานปักช่วงครึ่งเดือนกว่ามานี้ถูกเอาไปหมดแล้ว บอกว่าไปส่งตามใบสั่งงาน จำนวนแน่ชัดเท่าใดก็ไม่รู้”
“ชุนย่าเอ๋ย ได้ยินว่างานปักคราวก่อนของเจ้าขายได้สิบตำลึง”
ซ่งชื่อมารดาของเยี่ยต้าจ้วงหันไปทางสะใภ้คนรองของหลิวตาบอด พลางซักถาม
ภรรยาหลิวตาบอดได้ยินวาจาของซ่งชื่อ ก็พลันอวดดีอย่างภาคภูมิ
“ก็ใช่น่ะสิ ชุนย่าบ้านเราขยัน หนึ่งเดือนปักผ้าเช็ดหน้าได้เกือบยี่สิบผืน งานปักพัดอีกสองชิ้น รวมเป็นเงินสิบตำลึง โอ้สวรรค์... สิบตำลึงนะ เมื่อก่อนทั้งปีเราก็เก็บเงินได้มากเท่านี้ไม่ ไม่คาดคิดว่าชุนย่าจะหาได้ในเดือนเดียว สมเป็นดวงนำโชคของครอบครัวเราจริง ๆ เจ้าหนุ่มเอ้อร์หนิวบ้านเราโชคดีที่ได้แต่งกับชุนย่า”