"ต้าจ้วง เจ้าเป็นฝ่ายผิดก่อน บัดนี้ยังทำตัวเช่นนี้อีก ช่างทำให้ผู้คนใจห่อเหี่ยวยิ่งนัก!"
เยี่ยเถี่ยจู้เห็นทุกคนกำลังตำหนิเยี่ยต้าจ้วง ก็อดคิดในใจไม่ได้
หรือจะเป็นดังที่ทุกคนว่า เป็นฝีมือต้าจ้วงจงใจก่อเรื่องขึ้น
แต่เหตุใดเขาจึงทำเช่นนี้เล่า
"บัดนี้เพียงเจ้าสำนึกผิดและขอขมาอย่างจริงใจ พวกเราจะให้โอกาสเจ้าได้กลับตัว" เยี่ยต้าจงมองไปทางเขา
เยี่ยต้าจ้วงไม่ยี่หระ "สำนึกผิด? ขอขมา? ข้าผิดอันใด เหตุใดต้องขอขมา?"
"เจ้า... เจ้าช่าง..."
เยี่ยต้าจงส่ายหน้าอย่างหมดปัญญามองดูคนตรงหน้า
เยี่ยต้าจ้วงลุกขึ้นจากพื้น ปัดโคลนบนตัว "พี่ต้าจง หากไม่มีเรื่องใด ข้าไปพักก่อนแล้วกัน!"
"เจ้าอย่าเพิ่งรีบไป" เยี่ยจือชิวเรียกคนที่กำลังจะเดินจากไปให้หยุด
เขาหันกลับไปมองเยี่ยจือชิวที่เอ่ยขึ้นกะทันหัน "เรื่องใด?"
"เจ้าจงใจหรือไม่? ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับ พวกเราก็ไม่บังคับ เพียงแต่ว่า... ในหน่วยของเราไม่ต้องการพี่น้องที่ทรยศเพื่อนพ้องแบบนี้ เจ้าจะเลือกเดินจากไปเอง หรือให้พวกเราตีหน้ายิ้มไล่เจ้าไป เลือกเองเถิด!"
เยี่ยต้าจ้วงได้ยินให้เขาไป ก็โกรธขึ้นมา
"ด้วยเหตุใด?"
"ก็เพราะข้าเป็นหัวหน้าหน่วย!" เยี่ยจือชิวมองเขาด้วยสีหน้าสงบราบเรียบ
"เพียงเพราะข้าหลบไปทีหนึ่ง พวกเจ้าก็จะไล่ข้าไป? ข้าไม่ยอม!"
เยี่ยจือชิวจ้องหน้าเขา "นั่นเจ้าเรียกว่าหลบทีหนึ่งหรือ? เห็นได้ชัดว่าเจ้าเอาชีวิตเพื่อนพ้องเป็นเรื่องเล่นสนุก หากตอนนั้นข้าตอบสนองช้าไปนิดหนึ่ง เหล่าอู่ก็คงตายอยู่ที่นั่นแล้ว"