หลินซีรู้ว่าเรื่องที่นางรู้วิชาแพทย์นั้นปิดบังไม่ได้ นางก็ไม่เคยคิดจะปิดบังอยู่แล้ว
“ใช่ ผู้ใหญ่บ้าน! ข้าพอรู้อยู่บ้าง”
“ดีนัก! ต่อไปชาวบ้านมีไข้ปวดศีรษะ คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว!” เยี่ยเหวินกล่าวอย่างตื่นเต้น
ในหุบเขาลึกเช่นนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนในบ้านเจ็บป่วย การจะหาแพทย์ที่เข้าใจวิชาหมอด้วยแล้วยิ่งยากกว่า
โชคดีที่หลินซีเด็กคนนี้รู้จักเก็บสมุนไพรและเข้าใจวิชาแพทย์บ้าง เช่นนี้พวกเราที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็จะวางใจได้มากขึ้นอีกหน่อย
หลินซีมองเห็นทุกคนต่างมองนางด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง ก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย “ทุกคนก็รู้ ว่าจือชิวคนของข้านั้นล่าสัตว์ขาพลาดบาดเจ็บ ทำงานหนักไม่ได้ ดังนั้นหากให้ข้าดูอาการป่วย ข้าจะเก็บค่าธรรมเนียมตามสมควร แต่ทุกคนโปรดวางใจได้ คนหมู่บ้านเดียวกันบ้านใกล้เรือนเคียง ข้าจะไม่โกงพวกท่านเป็นอันขาด ข้าจะรับเพียงค่ายาตรวจโรคเท่านั้น ค่ายาตรวจโรคคิดครั้งละ 20 อีแปะ ค่ายาคิดต่างหาก” (ตรงนี้เดิมเขียนไว้ 100 อีแปะ เปลี่ยนเป็น 20 อีแปะแล้ว)
“ตกลง ฟังบุตรสาวเจ้า เราไปที่ไหนจะไม่ให้ค่ายาตรวจโรคเล่า นี่ยังทำให้พวกเราไม่ต้องวิ่งออกไปข้างนอกอีกด้วย!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านกล่าวพลางหัวเราะ
สตรีท้วมคนหนึ่งกล่าวขึ้น “ใช่แล้ว ขนาดจะออกจากหุบเขานี้ไปสักเที่ยวหนึ่งยังต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วยาม มีหมออยู่หน้าประตูบ้านใครจะบิดพลิ้วได้”
“พวกเราล้วนเห็นด้วยกับที่เด็กเวรพูด!”
ด้านข้างนั้นคือหลิวต้าเหนียง ภรรยาของหลิวชุนสี่ที่เคยมาหาหลินซีรักษาโรคมาก่อน รีบกล่าวสรรเสริญว่า “วิชาแพทย์ของเด็กเวรนี่สุดยอดนัก ก่อนหน้านี้ข้านอนบนเตียงแทบจะไม่ไหวแล้ว นางยังเป็นคนดึงข้ากลับมาจากประตูผีได้ พวกเจ้าดูสภาพร่างกายของข้ายามนี้สิ เดินทางไกลปานนี้ยังไม่รู้สึกเมื่อยล้าเลย เป็นฝีมือของเด็กเวรทั้งหมด”