ตอนหลินซี เยี่ยซวง และโฉเสี่ยวเจวียนกลับมา ทั้งสามคน เยี่ยจือชิวและพี่น้องของเขากำลังทำอาหารกลางวันอยู่
เมื่อเห็นหลินซีพาเยี่ยซวงกับโฉเสี่ยวเจวียนมา ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
โฉเสี่ยวเจวียนเห็นเยี่ยจือซ่งอยู่ในเรือน สีหน้านางดูอาย ๆ !
“พี่ใหญ่ ท่านสี่ ท่านห้า !”
ทั้งสองทักทายพวกเขา
“มาแล้วหรือ ? เข้าไปนั่งในเรือนก่อนเถิด อาหารใกล้เสร็จแล้ว !”
เยี่ยจือชิวมองดูน้องสาวทั้งสอง แล้วสายตาก็หยุดลงที่หลินซี
“เหตุใดเจ้าไม่สวมเสื้อเพิ่มอีกสักตัว หนาวหรือไม่ ?”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ออกจากครัวไปยังเรือนของพวกเขา หยิบผ้าคลุมสีม่วงตัวหนึ่งมาคลุมให้หลินซี
“กำลังจะเข้าเรือนอยู่แล้ว เจ้าจะเอาผ้าคลุมมาให้ข้าทำไมกัน !” หลินซียิ้มพลางมองเขา
“เข้าไปในเรือนให้อุ่นแล้วค่อยถอดเถิด อย่าให้เป็นหวัด”
หลายคนมองทั้งสองด้วยความอิจฉา
“พอแล้ว พอแล้ว ! น้อง ๆ ยังอยู่เลย ระวังหน่อยก็ดี” หลินซีกระซิบเตือนเขา
เยี่ยจือชิวไม่ใส่ใจ “เป็นอะไรไป สอนให้พวกเขารักภรรยา เคารพซึ่งกันและกัน นี่เป็นพื้นฐานที่สุด”
“ได้ ได้ ๆ ! เจ้าพูดมีเหตุผลทั้งนั้น”
หลินซีขี้เกียจเถียงกับเขา จูงมือโฉเสี่ยวเจวียนกับเยี่ยซวงเข้าไปในเรือนหลัก
“พวกเจ้าสองคนนั่งก่อน ข้าจะไปเอาของ”
หลินซีออกจากเรือนหลัก ไปยังเรือนของนาง
“เสี่ยวจิ่ว เปิดร้านค้า ข้าต้องการซื้อผ้าแพรอย่างดีกับไหมปัก ที่สำคัญมีเข็มปักผ้ากับแบบปักด้วย”
[เจ้าค่ะนายหญิง เปิดร้านค้าให้แล้ว ท่านสามารถเลือกสินค้าที่ต้องการได้]