“.......”
หลินซีฟังจบ ก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน
มีบิดามารดาที่ลำเอียงเช่นนี้จริงๆ
และยังมีไม่น้อยอีกด้วย
ก็ดั่งบิดามารดาในชาติก่อน อาแปะอาม่าในชาตินี้
......
“เอาละ อย่าพูดถึงเรื่องไม่สบายใจพวกนั้นเลย มากินเนื้อกระต่ายปิ้งเร็วเข้า! เป็นฝีมือพี่ใหญ่ของพวกเจ้าปิ้ง พวกเจ้าไม่ใช่ชอบกินที่สุดหรอกรึ?” หลินซีเรียกพวกเขาสองพี่น้องให้คีบเนื้อกิน
ตนเองกลับคีบเนื้อขากระต่ายชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของเยี่ยจือชิว
“กินเยอะๆ หน่อย วันนี้เดินทางบนเขาเสียนาน เหนื่อยแย่แล้วสินะ? อีกประเดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็รีบเข้านอนเถิด”
“อืม พี่ใหญ่! อีกประเดี๋ยวท่านไปอาบน้ำที่น้ำตกกับพวกเราด้วยเถิด นับตั้งแต่แม่น้ำในหมู่บ้านเหือดแห้ง ข้าก็ไม่เคยว่ายน้ำอย่างสนุกสนานอีกเลย” เยี่ยจือซ่วงมองเยี่ยจือชิวอย่างคาดหวัง
“อืม ได้!”
“พี่ใหญ่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ เช่นนั้น...พวกเราคืนนี้พักที่ใดหรือ?” เยี่ยจือซ่งมองหลินซีอย่างหวั่นใจ
หลินซีหันไป ชี้ไปทางด้านในถ้ำ
“นี่ พวกเจ้าดูด้านโน้นของถ้ำเหมือนห้องสองห้องหรือไม่? พวกเจ้ากับพี่ชายข้าพักทางตะวันออก ข้ากับพี่ใหญ่ของพวกเจ้าพักทางตะวันตก ชั่วคราวพักเช่นนี้ก่อน รอจนบ้านของพวกเราสร้างเสร็จ แต่ละคนก็จะมีห้องหนึ่งหลัง”
เหล่าซื่อกับเหล่าอู่มองตามทิศทางนิ้วมือของหลินซี ก็เหมือนกับที่นางว่าไว้จริงๆ
กลางถ้ำขนาดมหึมามีก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งบังอยู่ตรงกลางพอดี มิเหมือนกับห้องสองห้องหรอกรึ