หมู่บ้านเกาหวาเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กมาก เมื่อรวมหลินตงที่เพิ่งย้ายมาใหม่ก็มีเพียงสิบสองครัวเรือน ไม่ถึงร้อยคน
ผู้ใหญ่บ้านและบุตรชายของเขาเดินนำทางอยู่หน้าสุด ด้านหลังตามมาติดๆ คือผู้เฒ่าและเด็กๆ ในหมู่บ้าน
พวกบุตรสะใภ้และหญิงสาวรุ่นหนุ่มเดินอยู่ตรงกลาง
ส่วนท้ายสุดคือชายฉกรรจ์แรงงานของหมู่บ้าน
หลินซีแบกกระบุง มือหนึ่งจูงล่อเดินตามอยู่ด้านหลัง
เพราะขาของเยี่ยจือชิวเดินช้า พวกเขาทั้งสามจึงถูกทิ้งรั้งท้ายสุด
เยี่ยจือซ่งและเหล่าอู่นั้นอยากจะมาช่วย แต่จนใจที่สกุลเยี่ยเองก็มีข้าวของมากมายต้องขน พวกเขามีใจแต่ไร้กำลัง
ได้แต่มองดูพี่ใหญ่ของตนตกอยู่ท้ายขบวนอย่างช่วยไม่ได้
“เรารอพี่ใหญ่ก่อนเถิด!” เหล่าอู่ปวดใจพี่ใหญ่และท่านพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเขาอยู่บ้าง
เหล่าซื่อก็รู้สึกว่าเวลานี้จะไม่สนใจพี่ใหญ่พวกเขาไม่ได้
“ได้ ข้าไปบอกพ่อ”
เหล่าซื่อก้าวฉับๆ ไปอยู่ข้างกายเยี่ยต้าซู่ “พ่อ ท่านนำพี่รอง ข้าพี่สามพวกเขาเดินนำไปก่อน ข้ากับเหล่าอู่จะรอพี่ใหญ่กับแม่ของข้า”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยหันหน้ากลับมามอง เอ้อจื่อใหญ่ที่พิงไม้ค้ำยันเดินก้าวกระย่องกระแย่งไปข้างหน้า ในใจก็พลันรู้สึกขมขื่น
พยักหน้าเงียบๆ “พวกเจ้าก็อย่ารั้งรอเนิ่นนานนัก รีบไปให้ถึงก่อนค่ำ ยังต้องวิ่งอีกสักสองเที่ยว”
“อ้อ ทราบแล้วพ่อ!” เหล่าซื่อเห็นบิดาไม่ขัดข้อง ในใจก็ดีใจเป็นพิเศษ
หันหลังกลับแล้วลากเหล่าอู่ไปทางด้านหลัง "พ่อเห็นด้วยแล้ว?"
เหล่าอู่ถูกท่านสี่ลากไปด้านหลัง ก็รู้ว่านี่คงจะไปหาพี่ใหญ่พวกเขา