พอเหรินเหยียนจิงพูดจบประโยคนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ
"มือปืนลักพาตัว" มองหลีหร่านแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "เหรินเหยียนจิง นายไม่แยแสความปลอดภัยของศิษย์เก่าโรงเรียนเดียวกันเลยสักนิดเหรอ?"
เหรินเหยียนจิงพูดอย่างรวดเร็ว "แยแสไม่ไหวแล้ว ตอนนี้คืนแฟนฉันได้หรือยัง?"
เหล่านักศึกษารอบข้างระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น ประโยค "แยแสไม่ไหวแล้ว" นี่ไปโดนจุดขำของพวกเขาพอดี นี่มันรีบร้อนขนาดไหนกัน
"มือปืนลักพาตัว" ถอนหายใจ แล้วค่อย ๆ โน้มน้าว "แต่ที่จริงแล้วมันได้ทั้งสองทาง ทำไมต้องเลือกเดิมพันด้วยล่ะ?"
"คนถูกจับ" ทั้งสองคนสามารถช่วยออกมาได้ทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ?
ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของ "มือปืนลักพาตัว" และเหล่านักศึกษาคนอื่น ๆ เหรินเหยียนจิงพูดเสียงทุ้ม "ฉันรู้ว่าอะไรคือทางออกที่ดีที่สุด แต่ฉันควบคุมสติตัวเองไว้ไม่ได้"
ทางออกที่ดีที่สุดจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อยังมีสติอยู่
และเขาก็ไม่ต้องการให้ถังเจินต้องเผชิญกับความเสี่ยงแม้เพียงนิดเดียว ต่อให้ความเสี่ยงนั้นจะเล็กน้อยจนไม่ต้องพูดถึงก็ตาม
หากถังเจินตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ เขาก็คงจะไม่สังเกตเห็นใครอื่นอีกแล้ว ถึงแม้คนอื่นคนนั้นจะเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเดียวกันก็ตาม
เขาไม่เห็นใครอื่นด้วยซ้ำ แล้วจะให้เขาไปแยแสความปลอดภัยของใครได้ยังไง?
"ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ สำหรับฉัน ความปลอดภัยของแฟนฉันต่างหากที่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด"
สายตาของถังเจินบังเอิญไปสบกับแววตาของเหรินเหยียนจิงพอดี เกือบถูกความร้อนแรงนั้นเผาไหม้ เธอเผลอหันหน้าหนี กลับไปเห็นใบหน้าซีดเผือดของหลีหร่านพอดี
เมื่อพูดจบ เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
เครื่องจับเท็จกำลังทำงานของมัน
มันบ่งบอกว่าที่เหรินเหยียนจิงพูดออกมาล้วนเป็นความในใจ
"มือปืนลักพาตัว" ถามคำถามสุดท้ายของวันนี้ เธอถอนหายใจเงียบ ๆ "แล้ว 'ตัวประกัน' อีกคนล่ะ? เธอจะทำยังไง?"