ถังเจินขยับเข้าไปใกล้ เขาเอ่ยถามเบา ๆ “เหรินเหยียนจิง คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”
111 ทำเป็นรู้ไปเสียทุกเรื่อง [เจิน ดูท่าทางพระเอกแบบนี้สิ ต้องคิดถึงเรื่องไม่สุภาพบางอย่างแน่ ๆ]
“เช่น?”
[เช่น เจิน เคยกินเนื้อวัวผัดพริกไทยสด ๆ ไหม? การผัดด้วยไฟแรงต่างหากถึงเป็นจุดสำคัญ]
ถังเจิน: …
สามเส้นก็ชักจะแย่ตามไปใหญ่แล้ว!
-
ถังเจินคิดว่าช่วงที่เธอเป็น “เจินจอมกอด” นั้นเธอช่างติดหนึบเหลือเกิน แต่ไม่คิดว่าตอนนี้สถานการณ์จะกลับตาลปัตรกับเหรินเหยียนจิงโดยสิ้นเชิง
ภารกิจความหนึบนั้นเธอทำสำเร็จไปนานแล้ว เพราะฉะนั้นเธอไม่จำเป็นต้องติดหนึบกับเหรินเหยียนจิงอีก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาที่ติดหนึบเธออยู่ตลอดเวลา
แต่หลังจากนี้ก็จะเป็นกิจกรรมปฏิบัติของมหาวิทยาลัย เธอต้องไปอยู่ที่เมืองอื่นสองสามวัน
พูดว่ากิจกรรมปฏิบัติ ก็แค่ไปช่วยชาวบ้าน ไปเที่ยวเล่นที่นั่น ซื้อของฝากท้องถิ่นกลับมาเล็กน้อย
ถังเจินบอกเหรินเหยียนจิงล่วงหน้าหลายวัน เขาแม้จะไม่อยากจาก แต่ก็ไม่รบกวนชีวิตประจำวันในมหาวิทยาลัยของเธอ
วันออกเดินทาง ถังเจินนั่งรถของเหรินเหยียนจิงไปส่งที่โรงเรียน วินาทีก่อนลงจากรถ เธอจูบแก้มเขาหนึ่งที น้ำเสียงร่าเริง “อาจิง เจอกันอีกสามวันนะ”
ในตอนที่เธอกำลังจะลงจากรถ เหรินเหยียนจิงคว้าแขนเธอไว้โดยไม่ทันตั้งตัว “คุณภรรยา”
ถังเจินหันกลับมา สายตามีแววงงงัน “อะไรหรือ?”
เหรินเหยียนจิงผ่อนลมหายใจออก ข่มความอาลัยในใจลงไป “เปล่า ฉันจะโทรหาคุณบ่อย ๆ อย่าลืมรับสายล่ะ”