เหรินเยี่ยนฝู เหรินเยี่ยนหลี่: ……
เหรินเยี่ยนฝูพูดแหย่เล่นไปตามประสา “ไอ้หนู ระวังเจอดีเข้าสักวันนะ”
เหรินเหยียนจิงเหลือบตามองเหรินเยี่ยนฝูด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะอุ้มถังเจินกลับห้องไปพักผ่อนโดยตรง
พอถังเจินตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็เที่ยงกว่าแล้ว ตอนตื่นเธอยังคงกอดผ้าห่มอยู่ ขณะที่เหรินเหยียนจิงนอนทับผ้าห่มอยู่นอก และกอดเธอพร้อมทั้งผ้าหมอนอนหลับอยู่
ในห้องเปิดแอร์ อุณหภูมิคงที่ขนาดนี้ก็ไม่หนาว
ก็แค่ขยับตัวไม่ได้ทั้งคน
เธอไม่ส่งเสียงอะไร เอาแต่คุยเล่นกับ111 ไปเรื่อยเปื่อย
รอเงียบ ๆ อยู่ครึ่งชั่วโมง เหรินเหยียนจิงถึงจะตื่นจากภวังค์การนอนหลับ
อาจเป็นเพราะคำพูดของเหรินเยี่ยนฝูในยามดึกที่ว่า “ระวังเจอดีเข้าสักวันนะ” เหรินเหยียนจิงเลยฝันร้ายทั้งคืน จำรายละเอียดไม่ได้แล้วว่าฝันเห็นอะไร จำได้แค่อารมณ์อึดอัดใจและหดหู่
จนกระทั่งตื่น อารมณ์นั้นก็ยังฝังแน่นอยู่ในใจ ไม่จางหายไปนาน
เขาฝันถึงอะไรกันแน่?
บางทีการจำไม่ได้นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุด
เขาทำอารมณ์ให้สงบ แล้วจูบหน้าผากถังเจินหนึ่งที กอดเธอไว้ในอ้อมแขน “คุณภรรยา เช้านี้เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม?”
ถังเจิน “สบายมาก” พูดจบเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วถาม “คุณนอนไม่สบายเหรอ?”
“ก็โอเค” ก็แค่ฝันที่ไม่ค่อยสบายใจเท่านั้น แต่ฝันมันกลับด้านเสมอ
เพราะฝันนี้ วันนี้พอเหรินเหยียนจิงเห็นเหรินเยี่ยนฝูก็สีหน้าเรียบเฉยทันที แถมยังอาสาเสนอชวนเขาไปตีกอล์ฟอีก
เหรินเยี่ยนฝูไม่ได้คิดอะไรให้มากความ “ยังไง? อยากจะวัดฝีมือกับพี่ชายของคุณสักยก?”