ถังเจินมาถึงตระกูลโจวตอนประมาณสองทุ่ม
พ่อของโจวซวี้ซือยังออกงานข้างนอก ไม่ได้กลับมา ส่วนโจวหวานก็อยู่หอเป็นประจำ คฤหาสน์หลังใหญ่โตนั้น นอกจากแม่บ้านสองสามคนแล้ว เจ้าของบ้านตัวจริงก็มีเพียงแม่ของถังเจินกับโจวซวี้ซือเท่านั้น
ไม่สิ พูดอย่างเคร่งครัดแล้ว มีแค่แม่ของถังเจินคนเดียว
เพราะโจวซวี้ซือก็ไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่
เขามีบ้านส่วนตัวเยอะแยะ ตลอดทั้งปียากนักจะมาค้างที่นี่สักครั้ง
พอเห็นถังเจินกลับบ้าน แม่ของถังเจินก็ดูแปลกใจชัดเจน "จู่ๆ กลับมาได้ยังไง?"
ถังเจินสำรวจแม่ไปทั่ว "พี่ชายบอกว่าแม่เคล็ดขัดยอกที่เอว ตอนนี้แม่รู้สึกยังไงบ้าง?"
แม่ของถังเจินมองโจวซวี้ซืออย่างมีความหมาย แล้วมองถังเจินอีกที ยิ้มแก้มแทบปริ "วันนี้แม่ลื่นล้มในห้องน้ำจริงๆ น่ะ เคล็ดที่เอว แต่ไม่หนักเท่าไหร่ ตอนนี้ดูหมอแล้วก็ทายาแล้ว"
พอรู้ว่าแม่ไม่เป็นไร ถังเจินก็โล่งใจ
แม่ของถังเจินเดินมาหาถังเจิน ดึงเธอนั่งลงบนโซฟา พลางเอ่ยปากชวนโจวซวี้ซือ "เสี่ยวซือก็นั่งด้วยสิ ลำบากใจที่ยังนึกถึงป้า เจตนาพาเจินเจินกลับมาหาป้าเป็นพิเศษ ป้าซาบซึ้งใจมาก"
โจวซวี้ซือน้ำเสียงเรียบเฉย "แค่ผ่านทางพอดี"
ผ่านทาง?
แม่ของถังเจินหัวเราะเยาะในใจ
ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่โจวซวี้ซืออาศัยอยู่เป็นประจำ หรือบริษัทของเขา ก็ไม่ได้อยู่ทางเดียวกับโรงเรียนของถังเจินสักหน่อย จะเรียกว่าเป็นทางผ่านได้ยังไง?
แต่เพราะตั้งใจจะส่อเสียดให้ลูกสาวกับลูกเลี้ยงลงเอยกันอยู่แล้ว เธอจึงไม่คิดจะจับผิดคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ของเขา